De titel van deze blog is van een website die ik af en toe eens raadpleeg om te kijken of er nog een mooie uitdaging op onze route ligt. Zo vond ik op voorhand bij het plannen van de route door Turkije twee interessante wegen.

De Kemaliye Tas Yolu (stone road of Kemaliye) volgens de kreten op de website 

“one of the most extreme roads in the world “. Nou als je dat soort verhalen leest en de nodige filmpjes op YouTube ziet word je als overlander natuurlijk enthousiast. Het verhaal over deze weg gaat terug naar 1870 en duurde maar liefst 132 jaar, dus zo’n 20 jaar geleden was de weg pas helemaal voltooid. De weg stuurt je door 38, voornamelijk door menselijk kracht uitgehakte tunnels en slingert langs de Keranlik Canyon waar de Eufraat rivier doorheen stroomt. De weg is slechts 8.7 km lang waarvan iets meer dan de helft tunnel is. Ons plan was om vanaf het noorden naar het zuiden te rijden langs deze tunnelweg maar op het moment dat we er bijna waren was de weg versperd en stond er op een bordje dat de weg was afgesloten (volgens onze vertaal app). Aangezien het een rood bord was zal het dan wel kloppen is onze ervaring. Hele route in de war… dan maar even omrijden en na zo’n 75 km kwamen we bij de zuidkant van de “Kamaliye Tas Yolu”. Vanaf deze kant leek er niks aan de hand dus besloten we de weg maar gewoon in te rijden, nog even terugdenkend aan de tekst op de website “only for drivers with strong nerves”. Aangezien we wel wat gewend waren en we een gemiddelde rit door een grote stad vele malen gevaarlijker vinden viel het allemaal best mee. Het was inderdaad wel een heel bijzondere weg. Ze noemen het ook wel de dark road omdat de tunnels niet verlicht zijn, maar met onze ledlampjes in de bumper was het zicht prima en slingerden we door de vele tunnels. Opeens was de route van deze kant ook afgezet, we lopen nog een stukje verder of we iets kunnen zien maar we konden niks ontdekken, we besluiten om te draaien en de tunnels vanaf de andere kant te bekijken. Later lezen we dat er iets verderop een deel was ingestort (dat was vast het ”most dangerous” deel denk ik dan). We bezoeken na deze rit het aangrenzende dorpje Kemaliye wat zelfs op de Unesco lijst staat vanwege de mooie bouwstijl uit de Ottomaanse periode.

Iets verder op onze route staat de D915 op het programma. De dangerousroads site laat er geen gras over groeien:

D915 (Bayburt-Of) is the most challenging road in the world…

Ik citeer de site: “the road is extreme, only the suicidal, the insane, or paid to do this should ever drive down” 

Het gaat dan verder met één foutje en het is een vrije val naar de d..d

De beschrijving laat niks te wensen over en het vertrekpunt is dus Bayburt, vanaf daar gaat het de bergen in naar het hoogste punt op 2330 meter. Het is even twijfelachtig of de weg al open is vanwege de sneeuw maar verder kunnen we weinig tot geen info vinden over de wegconditie dus “we zien wel”.

Het is mooi weer en vanaf Bayburt is het een kilometer of 40 tot aan de top. Het waait hier nogal en er ligt ook nog behoorlijk sneeuw op sommige plekken, we zien wel dat de weg is vrijgemaakt dus de weg zal wel open zijn. Terwijl we afdalen wordt het zicht steeds slechter en uiteindelijk belanden we gewoon in de wolken oftewel “ mist “ we zien nog net genoeg om de weg van het ravijn te onderscheiden. Omdraaien is geen optie daar is de weg veel te smal voor, zelfs in de bochten is geen ruimte en langzaam tokkelen we verder in de 1 laag naar beneden. In de meeste van de haarspeldbochten moet ik steken want om de draai in één keer te halen is de weg veel te smal. Voordeel van de mist is wel dat je de steile afgronden ook niet ziet… Uiteindelijk na de vele bochten wordt het zicht beter en zijn we onderaan in de vallei waar diverse watervallen zich met donderend geweld naar beneden storten. Geen goede optie om te kamperen dus rijden we nog maar een stukje door.  

Plots zien we een info bord met alle informatie over deze weg. Aangelegd rond 1916 door Russische soldaten maar liefst 29 haarspeldbochten zonder bescherming. Het was een belangrijke handelsroute in die dagen omdat het de enige route was die de zwarte zee met het achterland tot ver in Iran verbond. En ik maar denken dat het moeilijkste deel nog moest komen…. We passeren twee bewakers van een waterkrachtcentrale en krijgen volgens de Turkse gastvrijheid een kopje thee aangeboden. We vroegen of de weg naar Caykara al open was want volgens mijn info kon dat het probleem wel eens zijn (niet wetende dat we het uitdagende deel van deze route al hadden gehad). Ze zeiden dat het geen enkel probleem was… Al zoekende naar een geschikte kampeerplek belandden we uiteindelijk in Uzungöl een toeristenoord met tientallen hotels en aangezien de teksten mede in het Arabisch staan vermeld een gewilde locatie voor mensen uit het Midden-Oosten. Die houden kennelijk van de regen hier want het kwam met bakken uit de hemel. We besluiten ons te trakteren op een hele dikke iet wat dure hamburger. De toeristen hier zullen wel over diepe zakken beschikken want de prijzen reizen hier de pan uit. Uitgeput van deze enerverende dag strijken we neer langs de weg aan een rivier. Van slapen kwam weinig want zelfs ik met m’n gehoorprobleem vond de rivier een hels kabaal maken, het kolkende water raasde dan ook met een rotgang langs ons heen. Joska heeft nog zelfs even beneden gelegen maar we waren al vroeg op en vertrokken weer van deze merkwaardige plek. Aangezien het mooi weer was en we weinig van de “most dangerous road” hadden gezien besloten we hem nog maar eens de rijden maar dan omhoog…..

Nico & Joska

Wordt vervolgd.

Inschrijven voor automatisch bericht bij een volgende blog kan onderaan dit verhaal bij de “ Volg ons via email “