Ik geloof niet dat er een enkel reisbureau is die deze bestemming heeft opgenomen in zijn programma. Wat moet je nou in vredesnaam in Koeweit. In de winter is het er lekker warm dat wel maar in de zomer brand je hier kompleet weg. De meeste expats komen dan hier ook alleen maar voor de “money”  olie dollars wel te verstaan. Het land wordt geleid door twee broers Emir Mishal en Ahmad Nawaf met de achternaam al Ahmed al Jabar al Sabah.

We kampeerden iets voor de maar liefst 6 baans 28 km lange brug waarom zes banen mag joost weten want er was zo goed als geen verkeer.

Vanaf de brug heb je normaal een mooi zicht op de skyline van de stad maar helaas het is verre van helder, de stad is zelfs niet eens te zien. Van de eigen bevolking de Koeweitie werkt 80% voor de overheid heeft meestal een royaal salaris en gaat op de leeftijd van 55 met pensioen. De andere 20% is waarschijnlijk “ farmer” en leeft dan ook met zijn kudde dromedarissen in het land cq woestijn. Koeweit stad is een miljoenen stad en er even doorheen vergt het nodige geduld. De afstand van noord naar zuid is zo’n 65 km, ter vergelijking vanaf de grens met Irak naar de grens met Saudi Arabië is totaal 225 km. Het geheel is een beetje naar Amerikaans model ingericht en ook het aanbod en dan met name het fastfood is USA. Ik kampeer nog met Mikeal en Corrina maar gedurende de dag gaat ieder zijn eigen weg. Ik besluit een bezoekje te brengen aan de vismarkt, ik vind het altijd leuk te zien wat er zoal gevangen wordt en ik kan u zeggen het aanbod uit de zee hier is zeer divers.

Ook de boten in de nabijgelegen vissershaven zijn traditioneel gebouwd.

Je ziet hier dat het “gewone” werk gedaan wordt door arbeidsmigranten uit voornamelijk Azië. Die meestal niet zo royaal betaald worden en vaak maar 1 maal per twee jaar naar huis kunnen om familie te bezoeken. Op het parkeerterrein heb ik nog een praatje met de eigenaar van een Jeep Gladiator (pick-up). Het formaat auto is hier behoorlijk fors te noemen en de gehele Koeweit motorinhoud komt haast wel overeen met wat er in heel Nederland rondrijdt. Vele dikke Amerikanen en Landcruisers (geen stekker auto hier te zien laat staan laadpalen)

Na een verdere rondrit door de stad op weg naar de Koeweit Tower zie ik plots ook een vestiging van de familie van Eerd uit Veghel. In een flits pak ik mijn camera en schiet een plaatje, afslaan was niet mogelijk. Het wegennet vond ik zowiezo een drama want de vele banen en afslagen brachten veel verwarring, als je ergens heen wilde moest je al ver van te vooren eraf en dan op de parallel baan rijden.

Net voor voor ik de stad uit ga zie ik plots het grote blauw gele bord van de bekende meubelboer uit Zweden. Ik denk maar aan één ding WIFI!! Aangezien ik geen simcard heb is even kontakt met het thuisfront altijd leuk dus via diverse u-turns en nee toch niet, gvd weer verkeerd maar uiteindelijk toch bereikt. Het zit in een zeer luxueus winkelcentrum waar ik nog diverse winkels inloop om even te kijken.

Het personeel waarschijnlijk getraind naar Amerikaans voorbeeld en sprint als het ware op je af om iets aan “ deze buitenlander” te slijten. Helaas “ kijke kijke nie kope” hè. Nog een laatste berichtje via de whatsapp en het is tijd om naar de kampeerplek te gaan. Een in een waterwijk gelegen parkeer terrein beetje hopeloos troosteloos allemaal hier. Er lijken niet veel mensen thuis te zijn.

We konden een eindje verderop onze watertank ook nog even vullen die was naast deze mega dikke F350 .

Vanaf hier is het de volgende ochtend nog zo’n 30 km naar de grens.

Het visum voor Saudi had ik al on-line geregeld je kan tegenwoordig voor € 130,- 90 dagen in het land verblijven met meerdere malen entree gedurende een heel jaar. Het liep allemaal vrij vlot ik sluit een nog verplichte autoverzekering voor 2 weken af aan de grens. Neem vervolgens afscheid van Mikeal en Corrina en ga alleen op pad. 

Groet Nico

Wordt vervolgd..