De vorige blog riep nogal wat reacties op zoals, jullie doen wel voorzichtig hè.. Vind je dit wel leuk? Zeker doen we altijd voorzichtig en nemen we geen onnodige risico’s. We vinden het beide nog steeds prachtig om te doen. Met 4×4 ervaring sinds 1993 en na 13 jaar off-road racen gaan we een beetje uitdaging met onze 4×4 camper ook niet uit de weg. Maar er is ook zat tijd voor de “normale” dingen, zoals een paar van de vele mooie watervallen bezoeken na het luchtballon avontuur in Cappadocië. In Yesilkoy was een hele mooie en iets verderop waren de Kapuzbashi watervallen waar het water met donderend geweld uit de rotsen kwam.

Als je verder reed kwam je uit bij Alagdar National Park. Het was een kilometer of 25 en we wisten niet of we de weg genaamd “ Yedi Göller” konden vervolgen of dat het een wandelpad werd. Het was een mooie tocht door het bos en uiteindelijk hield de weg inderdaad op en kon je het wandelpad verder volgen naar de bergmeren. Maar wat een omgeving…. we stonden in een redelijk grote vallei omringd door gigantische bergen, we besloten er te blijven en zetten kamp op. Al genietend van het uitzicht hoorden we een gedonder wat een beetje klonk als onweer maar het waren de smeltende sneeuwtoppen die lawines veroorzaakten en met donderend geraas stortte de sneeuw met water zich naar beneden, staan we hier wel veilig? Zeker schat er kan ons hier niks gebeuren, kennelijk had Nico ook verstand van lawines e.d. We zouden er nog wel een dag willen staan maar de hoeveelheid vliegen was niet echt aangenaam dus besloten we te vertrekken. Dezelfde weg terug maar een ander uitzicht, weer prachtig.

We trokken de onverharde paden van de bergen in waar ons de bouwstijl van de houten huizen opviel, het leken wel een soort paalwoningen.

Later reden we door Munzur National Park waar het ons opviel dat er vele militaire posten waren en ook veel serieuze pantserwagens langs wegen stonden opgesteld, er was zelfs een heus checkpoint die naar ons paspoort vroeg, ik rommelde wat in de opbergconsole maar kon ze niet vinden, ze liggen in de kluis zei ik tegen de beste man. Aangezien zijn Engels net zo goed was als mijn Turks gebaarde die dat we dan wel door konden rijden. Toch maar wat info opgezocht en het blijkt iets met Koerdistan en PKK van doen te hebben en al bijna meer als 100 jaar teruggaat en het elkaar afmaken gaat zo maar door… Verder door het landschap volgen we rivieren en mooie wegen in het noordoosten. We passeren een mega groot stuwmeer en belanden zomaar in een net nieuw gebouwde stad, de oude weg was verdwenen dus onze navigatie was iets in de war en we volgende maar gewoon de route naar Artvin. Dat bordje volgen ging natuurlijk mis omdat we een bordje over het hoofd hadden gezien en totaal de verkeerde kant op reden, draaien kon niet aangezien het splinternieuwe vierbaans wegen waren met in het midden een vangrail. Hierna kregen we tunnels kilometers lange tunnels aangelegd in onherbergzaam gebied waar voor een normale weg op de flanken geen plek was zo stijl waren de bergen. Weer terug op het goede pad nog meer tunnels. Ik schat op een gegeven moment hebben we meer als 100 km tunnels gehad hadden. Een vriend van Erdogan moet haast wel in de tunnelbouw zitten en had er nog een paar op voorraad echt zoveel…

Richting de grens vroegen mensen vaak waar we heen gingen en enthousiast melden we dat Georgië de volgende bestemming is, ze keken ons ietwat verdwaasd aan en leken het niet echt te snappen en wij eigenlijk ook niet. Later werd het duidelijk toen we “Gurcistan” op de bordjes zagen, klinkt ook best ver weg. Alvorens we daar waren hadden we nog een grappig incident bij Karagöl Sahara NP alleen de naam al trok onze aandacht en na een route te hebben bedacht reden we die kant op. We werden geattendeerd door naar de houten huizen te kijken op die en die weg want die zijn prachtig en dat was ook zo. In de buurt van het meer kozen we een wat ongebruikelijke route via het noorden. Door de zware klei en het bos bereikten we met een geheel modder gekleurde Toyota het meer met aanliggende hotel restaurant. De eigenaar kwam verbaasd naar buiten en gebaarde ons te stoppen en vroeg waar we in hemelsnaam vandaan kwamen.

Met de navigatie erbij legde ik onze route uit en het scheen dat daar in jaren al geen auto meer langs was geweest, iets wat ook wel een beetje te zien was aan het pad. De eigenaar had 15 jaar in de USA gewoond dus met het communiceren in het Engels zat het goed. We besloten niet te blijven en op zoek te gaan naar een geschikte kampeerplek wat nog niet zo eenvoudig was in deze omgeving. Uiteindelijk streken we neer langs een klein stroompje niet ver van de weg voor ons gevoel op een plek waar niemand zou komen. Een paar uur later… zwaailampen en het korte geluid van een sirene, sjezus de politie patrouilleert ook overal! Maar liefst 4 man zaten in de pick-up en met google translate vertelde de man ons op te passen omdat er hier beren in dit gebied leven. OK bedankt voor de tip en fijne avond. Volgende dag op naar Gurcistan..

Nico & Joska

Wordt vervolgd.

Email ontvangen als er een nieuwe blog verschijnt?

Meld je onderaan de pagina aan.