We verlaten Turkistan via een kleine grensovergang het dichts bij Armenië en rijden dan Georgië binnen. De Turkse wegen naar de grens zijn breed en nieuw dat rijdt dus lekker door. Ondertussen zijn we wel wat grensovergangen gewend dus dit zal ook wel appeltje eitje wezen…. Welnu zoals het hier ging, zelfs in Afrika niet meegemaakt. We parkeren onze toyo voor het Turkse gebouw waar we uitstappen en onze paspoorten laten uitstempelen tot zover alles prima, er zijn bijna geen auto’s dus iemand volgen kon ook niet er staan enkel tientallen vrachtwagens te wachten in een lange rij. De douanebeambte gebaarde dat we voor de auto formaliteiten in het andere hokje moesten zijn. We parkeren voor een gesloten hek en ik glip tussen de hekken door naar het loket, dit is eigenlijk het loket voor de vrachtwagen afhandelingen. De man is druk bezig achter de computor en ik wurm me er maar brutaal tussendoor met de mededeling: exsecuus me that’s my car can you help me? Papers passport!  Ik overhandig alles en prompt begint de man te typen en twee minuten later riep ‘ie Check car! Ik open de achterkant en wat kisten, haal de tassen eruit en hij vindt het allemaal best, tessekur ederim (bedankt in het Turks) zeg ik en hij doet het schuifhek open. Turkije uit dachten we. 200 meter verder voor ons waren meerdere banen en we kozen de meest logische die met het bord met een auto erop. Er stond een rij vrachtwagenchauffeurs te wachten voor het loket in de rij waar wij stonden, brutaal rijden we door naar het eind, een vriendelijke chauffeur zei dat we daar en dat en zus en zo moesten. OKé wij een gebouw in, geen idee. Weer buiten, nee met de auto daarheen. Wij daarheen, nee dat kan toch niet half door het voetgangersgebied heen en dan tegen het verkeer in wat vanuit Georgië komt en Turkije in wil. Joska neemt nog een kijkje en nee hoor alleen maar geparkeerde vrachtwagens. Toch maar weer terug naar de baan waar we vandaan kwamen die met de auto erop. Nu kwam de beambte zelf naar buiten en legde een chauffeur uit die wat Engels sprak waar we heen moesten, dus wel degelijk tegen het verkeer in maar daarna weer geen idee. We parkeren maar weer en lopen nu het gebouw van de andere kant in, niks nada geen info. Terug naar de auto en we rijden verder, vlak voor de loketten van de Georgische kant kunnen we weer tussen de gebouwen door en komen we in de rij vrachtwagens. Bij een loket word ik vriendelijk met Nico begroet (onze namen staan op de toyo) hij gebaarde even te wachten en verderop de autobaan Georgië in te nemen, na even wachten konden we door het hek en om de vrachtwagen heen om vervolgens naar de Georgië in baan voor auto’s te gaan en hopsa. In vloeiend Engels werden we geholpen en een paar minuten later was alles geregeld wat een verademing was. Maar goed dat ik die ochtend nog een online autoverzekering voor Georgië had afgesloten want daar werd specifiek naar gevraagd. Welkom in Georgië, we rijden nou ja rijden, we slalommen tussen de diepe gaten door waar de weg mee ligt bezaaid. Heb medelijden met de truckers die slechts stapvoets dit deel, wat overigens kilometerslang is, kunnen afleggen. Op een open plek langs de weg zetten we een bakkie, amper uit de auto stopt er al een border police auto en vraagt naar onze paspoorten en bestemming, ik roep maar Tbilisi want meer plaatsen wist ik niet uit het hoofd, alles ok en we konden aan de koffie. Een dorp verder probeerde ik wat Lari’s te pinnen en parkeer in de hoofdstraat langs de weg. Op het moment dat ik wil oversteken, politie…… paspoort, waar gaan we heen? en of ik even wil blazen (15.00 uur) ik zeg nog dat ik (nog) niks heb gedronken en na 7 sec blazen was alles ok en kon ik naar de pin. Die was zo ingewikkeld, dan maar zonder cash verder.

We kamperen 1 nacht wild voordat we de dag erop een hotelletje opzoeken in de hoofdstad om even bij te komen. We pakken er 1 dicht bij de oude stad en deze heeft zelfs een verkoelend zwembad in de voortuin en parkeren kon voor de deur een perfecte plek dus. We treffen het ook nog want morgen is het Onafhankelijkheidsdag met van alles en nog wat in het centrum. We besluiten 3 nachten te blijven, we komen even bij, slenteren wat door de stad en regelen wat zaakjes zoals lokale simkaart en wat contant geld.

Na Tbilisi zetten we koers richting Vashlovani NP en aangezien dit gebied geheel aangrenzend is met buurland Azerbeidzjan dienen we een permit te regelen met bijbehorend border police document. Dus op naar Depoplistkaro alwaar het Nationaal Park center zit. Enige jaren geleden werd er in dit park zelf een heuse luipaard gespot en ik zeg vrolijk tegen de dame achter de balie dat we die graag in het echt wilden zien. Ze moest er hartelijk om lachen en als we de “leopard” zagen waren we gelijk de most famous visitors. Nog maar amper in het park besluiten we een kort wandeltochtje naar een viewpoint te nemen waar ook een monestry zou zijn. Plotseling op het pad hoor ik Joska een kreet roepen in de trant van slang!!! Ja die komen hier veelvuldig voor, ik zag het geelachtige beest van zo’n anderhalve meter nog net weg glibberen de struiken in. Joska besluit de het wandeltochtje te laten voor wat het was en sprintte terug naar de auto. Enige wetenswaardigheden over de slangen hier is het geruststellende feit dat er de laatste jaren niemand is overleden aan een slangebeet in Georgië, nou als dat niet oplucht. Ook als je wordt gebeten “ blijf vooral rustig “ weer zo’n tip die heel aannemelijk is als je gebeten bent door een slang. Maar slangen bewaren hun dodelijk gif liever voor een prooi waar ze wat aan hebben, dus de hoeveelheid gif die je eventueel zou krijgen als je gebeten wordt is niet fataal (het zal wel even flink pijn doen). Even verderop als ik het viewpoint bereik zie ik een groot kruis wat waarschijnlijk het monestery is op de kaart en een daarbij behorende kaarsbrandlichthuisje. En wat zie ik!!! De leopard, hetzij op een doosje lucifer, maar toch die is alvast gespot.

Niejotravels neemt altijd net even een andere route dus op dag 2 in het park worden we achtervolgd door een snelle toyota hi-lux die ons tot stoppen dwingt. Na een grondige inspectie van de papieren dienen we de mannen toch te volgen, na een paar kilometer stoppen we weer en begrijpen ook waarom, op de vorige plek was namelijk geen bereik en de man belde even voor een tolk. Ik kreeg de telefoon in mijn handen en legde uit waar we heen wilden, uiteindelijk werd duidelijk dat de weg verderop was weggespoeld, ik stelde nog voor om samen even te gaan kijken of het voor ons toch misschien wel te doen was maar daar kwam niks van in. Omdraaien en weer volgen… we belandden weer op het punt waar we die ochtend waren begonnen. We nemen een andere weg en belandden in iedere uithoek van het park. Na een rit door een fraaie rivierbedding besluiten we kamp te maken op een ander viewpoint waar we gezelschap krijgen van een jong Duits stel in hun huurauto. Het klikte goed met ze en de volgende dag reden we samen naar de “ Mud Vulcanos “  het was een mooie rit en onderweg zagen we zelfs diverse malen de antilopen die hier in het park voorkomen.

Wij besluiten bij de modder vulkanen te kamperen terwijl Tim en Jule nog een stuk verder reden anders moesten ze de volgende dag zover rijden. Het is alsof hun het wisten maar voor het eerst in ons wildkampeer bestaan werden we weggestuurd, uiteraard door de border police. Ze verwezen ons elders waar we konden staan omdat we te dicht bij de grens met Azerbeidzjan stonden en zogezegd zo gedaan. De volgende dag bezochten we nog een andere locatie waar ook modder vulkanen waren en die was eigenlijk vele malen mooier. We reden verder door een mooi landschap met soms eindeloze vergezichten, de rit en dit verhaal eindigen bij de plaats Udabno alwaar ook een bijzonder monestry was.

Nico & Joska

Tot slot hier Tbilisi ” The Movie”