Alvorens we aan het titelverhaal beginnen, eerst nog even dit. We verlaten Udabno op zoek naar een wildkampeer plek, het is wat lastig en we zijn niet snel tevreden. Na een lange hobbelrit vinden we wat vlak bij een stukje beschermd bosgebied. De lange hellingen met akkerbouw lopen scheef af richting de Lori rivier waar we vlakbij staan. We staan nog maar net of de regen en hagel komt met bakken maar dan ook echt met bakken naar beneden, het waterpeil rondom ons neemt ook snel een stijgende wending aan, het kolkt om ons heen en grote stromen gaan richting de rivier, de paden waar we overheen reden veranderen in ondiepe slootjes. Dat zal me het ritje worden morgenochtend… gedurende de nacht zocht het water zich een weg naar de rivier en wat overbleef was een modderpad van maar liefst 6 km naar het eerste dorpje. Het filmpje is helaas niet gelukt maar de route was zwaar en spannend genoeg. De toyo met z’n bfg modderbandjes liet zich niet kennen en ploeterde overal vakkundig doorheen, af en toe met behulp van wat extra tractie door de sperren in te schakelen wat echt 100% aandrijving geeft op alle wielen.

Gelukkig was er in het dorp een carwash en was de auto in mum van tijd weer schoon. Langs de weg kopen we meestal vers brood bij een van de vele bakkerijtjes. Het vreemde model van het brood maakte ons nieuwsgierig en we waren welkom om een kijkje te nemen in de bakkerij. Onderin de grote ronde stenen oven lag houtskool te smeulen. Vakkundig werd het deeg tegen de zijkant geplakt totdat de hele oven volgeplakt was. Dat kneden ging nog wel maar zodra Joska het vers geknede deeg tegen de zijkant wilde plakken lag het al in de as te smeulen. Dat viel nog niet mee.

Iets verderop in Lagodekhi National Park maken we nog een mooie maar zware wandeling naar de “Black Grouse” waterval. We staan een dag of wat aan de Lagodekhi rivier op nog geen kilometer afstand van de grens met Azerbeidzjan. Het is warm erg warm en zijn blij dat we kunnen afkoelen in de rivier. We besluiten naar een vrij nieuwe camping te gaan met een heus zwembad… We kamperen aan de rand van het bad en trekken de nodige baantjes, we wilden eigenlijk langer blijven maar het weer sloeg om, bewolkt en regen was de voorspelling.

Perfect weer om de Abano Pass op te gaan dus. De pass staat ook weer uitgebreid beschreven op de welbekende website dangerous roads en YouTube staat vol met filmpjes. De pass was nog maar net een week open toen we koers zetten naar de top gelegen op 2864 meter. Het is tevens de hoogste pass van Georgië. Het eerste grote dorp Omalo is na 72 km maar je kan nog een stuk verder langs Dartlo helemaal naar het eind in Girevi dit was ook onze eindbestemming en ligt op zo’n 100 km vanaf de start. Aangezien de weg hier eindigt moet je de 100 km dus ook weer terug. Je ziet de pass dan van 2 kanten wat zo z’n voordelen heeft dat je niks mist… Hoog in de bergen van dit deel van de Caucasus ligt ook Tusheti NP. Het gebied kenmerkt zich ook door vele kleine dorpjes met voornamelijk veehouders, de grote groene weiden hebben een aantrekkingskracht op het vee wat in de wintermaanden in het dal doorbrengt. Zodra de pass open is beginnen de cowboys hun vee de pass op te drijven en gedurende een paar dagen leggen ook zij sjokkend op hun paard of lopende deze afstand af. Uiteraard kwamen wij deze kuddes dus ook tegen en passeerden ze vakkundig. Een twintig tal kilometers voor Omalo ligt nog een meertje en vanwege de hevige regenval had het meertje de weg opgeslokt en was verder rijden onmogelijk. De rupskraan was al druk bezig een nieuw dijkje aan te leggen die daarna weer opgevuld kon worden. De al wachtende mannetjes zeiden dat wij het wel zouden redden maar we besloten ook maar even te wachten en de kraanmachinist zijn werk te laten doen. Het duurde even voordat de eerste karavaan koeien arriveerde en ik liep snel een stuk terug om de cowboy te waarschuwen dat de weg geblokkeerd was en dat ze op de open plek even moesten wachten. De koeien roken het verse gras al en hadden andere gedachten, ik probeerde het nog met de lier snel uit te rollen maar ze sprongen er gewoon overheen of drukte met hun horens de kabel omhoog. Het werd chaos… links en rechts banjerden de beesten door en sommigen plonsden zelfs in het ijskoude water. Koeien kunnen overigens uitstekend zwemmen. Nadat de laatste groep van deze dag de graafmachine was gepasseerd kon er verder gegraven worden en was het ietwat modderige weg begaanbaar gemaakt. We namen een kleine pick-up wagentje mee op sleeptouw en baanden ons een weg naar het vervolg van de route. Aangezien de karavanen koeien zich weer voor ons bevonden besloten we wijselijk maar te kamperen zodat we ze niet weer in hoefden te halen.

De volgende dag beloofde een mooie dag wat het weer betreft te worden en werden we ‘s ochtends wakker met een heerlijk zonnetje. We reden via Omalo naar Dartlo, een eeuwenoud dorpje met z’n bijzondere bouwstijl en wachttorens uit vervlogen tijden. We liepen even door het dorp maar de cafés en guesthouses waren allen nog gesloten, te vroeg in het seizoen dat pas over een week of twee begint.

We maakten nog een mooie rit langs en door de rivier helemaal naar het eind van de berijdbare weg tot aan Girevi. Hier gaat het pad alleen voor wandelaars verder naar de bekende Atsunda pass. We keren om gaan kamperen bij Omalo en maken nog een mooie wandeling door “ old Omalo ”. Er werd druk gewerkt om alles gereed te maken voor de komende toeristen invasie die hier met 4wd taxibusjes omhoog worden gebracht om te wandelen. Ook vele motorrijders bijten zich stuk op deze pass waar sommige stukken zelfs 17% zijn. Op de terugweg is het op weg naar de top guur en mistig, dat niet iedereen de tocht heeft overleefd naar de groene weiden blijkt uit het feit dat we jong paard en een kalfje dood langs de route zien liggen. Het leven is hard hier in de bergen. 

Al afdalende op de pass lijkt het onderin alsof we door een tropisch regenwoud rijden, het is groen en het water loopt langs alle kanten naar beneden. Al hobbelend bereikten we het einde van de route in Pshaveli.  “Been there, done that“  and here is the movie….