Georgie is groen en groen en groen, verder loopt het water overal naar beneden en zijn er vele hoge, heel hoge bergen wel of niet nog steeds bedekt met sneeuw. We hobbelen nu al een week of 7 door dit land, het is voor ons lastig een geschikte plek te vinden waar we iets langer kunnen verblijven, twee of soms drie dagen op dezelfde plek wildkamperen gaat nog wel maar ergens even een weekje staan is er voor ons nog niet bij. Het weer is trouwens net zo afwisselend als het landschap, zo heb je de muts op hoog in de bergen, stroomt het water langs je poncho als er weer eens een bui valt en je staat zo ineens weer in zwembroek aan een rivier omdat de mussen dood van het dak vallen. Het verveelt nog niet hoor we toeren langs mooie wegen en passeren dorpjes met de mooiste huizen veelal rijkelijk versiert, allen wel in dezelfde bouwstijl, vierkant en trap aan de buitenkant van het huis.

Na de Abano pass uit de vorige blog zijn we verder gegaan naar de volgende doodlopende bergpas de  “ Datvisjvari Pass” in de richting van Shatili en Amgha. In de laatste plaats konden we niet helemaal komen vanwege landslide ’s. De weg was net sneeuw vrij gemaakt wat resulteerde in sneeuwwallen van wel 4 meter hoog.

We rijden de bekende “ Militairy Highway” de weg die Georgië met Rusland verbindt. Er stonden honderden vrachtwagens in groepen op diverse plekken langs deze weg te wachten totdat ze door konden rijden naar de grens. Al deze wagens gaan kruipend over de steile Jvari Pass en de Chinezen zijn ook hier al druk bezig met nieuwe wegen en tunnels aan te leggen. We maken wat foto’s bij het “ Rusland -Georgië vriendschapsmonument”  alhoewel die op moment wat op een laag pitje staat is het er druk met selfie-makende toeristen. Je ziet mensen tegenwoordig trouwens de meest vreemde capriolen uithalen en houdingen aannemen voor de sociale media.

De Truso Vallei was helaas ook niet bereikbaar met onze 4×4 vanwege een landslide, al achteruitrijdend ontmoeten we een Zwitsers stel in hun landrover en vertellen dat we niet verder kunnen. We kamperen samen en wisselen verhalen uit. De volgende dag lopen we naar de vallei, een stevige wandeltocht van zo’n 10 km. We besluiten een paar dagen samen op te trekken. Het is altijd gezellig weer eens wat reizigers te ontmoeten met dezelfde interesse. Na twee dagen kiezen we een andere onverharde route en schrikken ons een hoedje als de toyo linksvoor ineens verraderlijk wegzakt. Je verzint het niet maar de weg was hol en we zakten door de bovenkant. Na wat schepwerk en menig zweetdruppeltje te hebben weggeveegd konden we de weg vervolgen die eindigde bij een niet al te betrouwbaar uitziende brug. Joska stapte zelfs uit en ging lopend, lijkt me trouwens geen fijn gezicht als de brug instort en je man en toyo verdwijnen in een kolkende rivier, dan kan je er maar beter naast zitten denk ik dan.

Na een wasje te hebben gedraaid bij een Duitse familie waar je in de tuin mag kamperen en lekker kan douchen wordt het tijd om verder de weer richting de grote Kaukasus te gaan naar het welbekende dorpje Ushguli. Dit dorpje is één van de hoogst gelegen nederzettingen die het gehele jaar door bewoond is. Het maakt deel uit van de Svaneti regio die weer bekend is van de “ Svan Towers”  Deze torens dienden als woningen en stammen uit de 9^e tot 12^e eeuw, ze staan dus al een tijdje. Aangezien er geen mogelijkheid was voor het bouwen van een gemeenschappelijk fort, diende iedere toren als fort ter bescherming van indringers in dit in die tijd gewilde gebied.

De weg naar deze plek is berucht maar het viel deze keer reuze mee en was prima te doen. We maken een mooie wandeling naar een gletsjer die bijna onherkenbaar was vanwege de grijze kleur maar het was toch echt ijs. De volgende stop is Mestia alwaar we besluiten naar de “Koruldi Lakes” te rijden, het laatste stuk is verraderlijk stijl en moeten we zelfs terugschakelen naar de 1 laag, behendig stuurt Nico de toyo tussen de uitgeslagen wegdelen door en uiteindelijk bereiken we de hooggelegen bergmeren. Een pracht kampeerplek met dito uitzicht, sunset en sunrise.

We ontmoeten Maxim en Machja die gewoon met een zware backpack omhoogliepen en overnachten in hun koepeltje. Op sandalen kan je dus ook prima door de sneeuw lopen bewijst dit stel maar weer. De volgende ochtend wordt de plek overspoeld door hikende toeristen of groepen die omhoog worden gereden in één van de vele hier rijdende 4×4 taxibusjes. Een groep chinezen wil graag met de toyo op de foto, wat voor ons weer mooie taferelen oplevert. Ook hier zien we de hele dag mensen de meest gekke houdingen aannemen en dansjes doen of in de lucht springen. Zou het komen door de sneeuw, de hoogte? of zijn het voorbeelden van andere influencers die ze willen nadoen, geen idee…

Joska fervent Wim Hof aanhanger neemt natuurlijk even een duikje in het 1 graad koude water, de 10 minuten werd niet gehaald maar ze doet het toch maar weer even.

Nico & Joska

Wordt vervolgd.

Op de hoogte boven van het vervolg?

Meld je onderaan de pagina aan met je email.