We verlaten de Grote Kaukasus een bergketen in het noorden van Georgië dat zich uitstrekt over meerdere landen en maar liefst 1200 km lang is met als hoogste punt 5642 meter. Het werd tijd voor wat boodschapjes en zodoende belandden we in Zugdidi, een stad dicht bij de grens met Abchazië. Al wandelend door de hoofdstraat valt het vaak op dat alles bij elkaar zit, maar 15 kapperszaken op een rij; ja dan krijg je natuurlijk keuzestress. We belandden bij toeval bij een ietwat verscholen “bakery” die niet alleen een overvloedige keuze aan gebak heeft maar er ook nog eens heerlijke koffie bij serveert. Na dit lekkers en de auto weer volgepakt rijden we weer het binnenland in, de huizen zijn prachtig om te zien, vaak tussen de 80 en 130 jaar oud. Wat gebruikelijk is in een hoop Oost-Europese landen is dat de trap aan de buitenkant wordt gebouwd, zo heb je binnen meer ruimte is de gedachte hier achter.Huizen zijn vaak versierd met hout of ijzeren ornamenten en de regenpijpen zijn kunststukjes op zich die nog steeds gefabriceerd worden. Het gasleidingnetwerk stroomt hier trouwens bovengronds en is duidelijk herkenbaar aan de gele kleur.

We maken een korte stop met dito boottochtje door “ Martvili Canyon “ een bekende trekpleister gezien het aantal toeristen dat hier ronddwaalt. Iets lager in Tskaltubo stuiten we op de voormalige USSR-sanatoria de zgn. zorghotels, zelfs Stalin had hier een privé badhuis. Uit de grond kwam namelijk bijzonder helend mineraalwater met een temperatuur van 35 gr. Tegenwoordig staat bijna alles leeg en is de stad een ware ontdekkingsreis wat betreft oude leegstaande monumenten. Echter er wordt ook gepoogd om de oude tradities in stand te houden en dat kan uitstekend bij “ Spring nr. 6 ” al dolend door de grote entreehal met prachtige vazen valt ons oog op het bord met behandelingen. Na een maand of zes reizen mag het lichaam best wel eens verwend worden dus kiezen we de vipbehandeling, reserveren niet nodig we waren direct aan de beurt. Alles was ook inbegrepen inclusief een sexy onderbroek die meer weg had van een badmuts maar dan met twee extra gaten, dus we hoefden niks mee te nemen. Duur 3 uur en bevat full body massage, modderpakking waarna je verpakt wordt in plastic en al liggend op een warme steen word je 5 jaar jonger… ook nog de waterstraal massage waarbij het soms nog een hele toer was niet te verzuipen en tot slot heerlijk poedelen in het warme mineraalzwembadje, geheel privé dus alle behandelingen ondergingen we samen. En inderdaad na 3 uren stonden we weer buiten en het was een geweldige ervaring en we voelden ons weer als herboren.

Iets lager in de plaats Koetaisi struinen we wat over de overdekte markt en kopen we dankzij google translate alles wat we denken nodig te hebben, noten, fruit,  groente en zelfs een dikke steak. Ook een kilootje verse frambozen voor slechts 12 Lari, wat omgerekend €4,20 is, om weer heerlijke jam te maken.

Na al het asfalt in de stedelijke gebieden werd het weer tijd om de toyo te laten hobbelen en we zetten koers richting Bakhmaro. Deze op hoogte gelegen plek is erg populair onder de lokale bevolking en velen hebben hier een soort van zomerverblijf. Sommige huisjes hangen van alle beschikbare materialen aan elkaar en lijken verlaten maar schijn bedriegt. In het iets verder gelegen Zoti Keli doet de omgeving mede door het miezerige weer troosteloos aan. We nemen een lifter mee, geen idee waar die heen moet maar na een kilometer of 30 bleken we zijn dorp te hebben bereikt.

Via een andere bergpas en de zwarte zee kust bereiken we uiteindelijk Batoemi de 2^e stad qua grote van het land met 180.000 inwoners. Vanwege de moderne architectuur wordt het door de lokale bevolking ook wel het “ Dubai” van Georgië genoemd. Er is een oud en gezellig deel en 4 km verderop ligt de nieuwbouw met de vele appartementen die meestal verkocht worden aan investeerders of buitenlanders, voor de lokale bevolking is zoiets onbetaalbaar. Het contrast is op sommige plaatsen goed zichtbaar.

Tijdens ons bezoek treffen we het want het is “ Batumi Festival” er is een food event met allerlei oosterse gerechten. Ook hebben we minuten lang gekeken naar het meest bezochte bewegende kunstwerk “Ali en Nino”. Door een ingenieus ontwerp en mechaniek draaien ze als het ware in elkaar en weer een rondje.  We vonden het een leuke stad met veel groen, maar na twee nachten in een hotel met een wat klein kamertje met het nodige lawaai vonden we het welletjes en werd het weer tijd voor wat natuur.

We spreken af met Joost en Leonie die we eerder in Turkije ontmoet hadden. Dit wandelende soms liftende stel wilde wel een paar dagen opgepropt achterin met ons mee. We kampeerden op mooie plekjes. Eenmaal aan een riviertje gesetteld kwam er een ander stel vlakbij ons staan met tafeltjes en stoelen en gingen zelf bbq-en op een vuurplaats naast ons. Wij als Hollanders denken dan “dat doe je toch niet “ maar in dit soort landen is dit gebruikelijk. Hoogst verbaasd waren we dan ook toen we ineens een bord kippenpoten, salade en zelf 4 glaasjes rode wijn kregen aangeboden. Van een andere familie die aan de andere kant zat kregen we een halve watermeloen aangeboden. Dat is nou de gastvrijheid in deze landen.

Ook onderweg worden we regelmatig aangehouden om al eten en drinkende gezelschappen te vergezellen. Eenmaal tijdens een snelle lunch werd zelfs onze gehele auto overgenomen om een lunch te bereiden waar uiteraard ook de bekende lokale alcoholische versnapering “ cha cha” niet ontbrak. Gelukkig kon ik bedanken door te zeggen dat ik de “machine” nog moest bedienen zodat ik me niet aan deze lokaal gestookte bocht hoefde bloot te stellen.

Deze blog stopt bij de plaats Libani alweer zo’n voormalig resort met schone lucht waar eertijds vooral mensen met TBC werden behandeld, vlakbij was nog een verlaten spoorweg stationnetje waar oude sovjet tijden herleefden.

Nico & Joska

Wordt vervolgd. 

Op de hoogte blijven van het vervolg van onze reis?

Meld je aan middels je email adres onderaan deze pagina in te vullen.