Vanaf het moment dat ik begon met het rijden van 4×4 trophy’s in 2003, is er een stel uit Nederland dat begon aan hun 4×4 reis. Het plan was een paar jaar maar inmiddels zijn ze al 20 jaar onderweg. We kennen hun van naam en van de reisverslagen die gepubliceerd werden in de 4WD magazine. Nico adverteerde in dat blad en stond er regelmatig zelf in met verslagen van de Croatia Trophy of de Wild Boar Challenge. De eerste ontmoeting vond plaats op het jaarlijks terugkerende door Coen & Karin Marijke georganiseerde Overland treffen in de Lutte. Een tijd later zagen we ze weer toen ze huisvesting zochten gedurende hun fietstocht door het Friese en Groningse platteland, we hadden toen onze slaapkamer aangeboden alsof het een ware een B&B was.

Nu waren we toevalligerwijs redelijk dicht bij elkaar in de buurt en beide met de Landcruiser dus een afspraak ergens in Georgië was snel gemaakt. Dat werd uiteindelijk Lake Paravani in de kleine Kaukasus. De eerste avond al kamperend aan het meer samen met 860.000 eendaags vliegen kwam een lokale schapenboer langs met een bakje pinda’s en een flesje bier, nou ja flesje 3 Liter welteverstaan. Aangezien de dames opeens geheelonthouder waren dienden Coen en Nico bijgenaamd door onze Georgische vriend Harry en Arie de fles soldaat te maken. Het was een gezellige avond.

De volgende dag stond er rit nummer 11 op het programma. Een al reizend stel Fransen genaamd Ountravel heeft in diverse landen routeboeken gemaakt voor 4×4, motoren maar ook campers en 2wd busjes, voor elk wat wils zullen we maar zeggen. Het was een mooie rit door de heuvels van de Kleine Kaukasus een uitgestrekt steppe landschap met soms verassende bloemenvelden. Kamp werd opgezet aan een klein riviertje waar we ook mooi in konden wassen. Coen is een echte spelletjes fanaat en wij zeggen geen nee om hem daarmee te vergezellen. Het kolonisten van Catan voor 2 is een verrassend leuke variant indien je gewend bent aan het spel voor 4 of meer. We werden echter verslaafd aan een door hun meegebracht spel wat werd omgedoopt tot piratenspel, de juiste naam zijn we vergeten. Bijna iedere avond speelden we wel een paar keer dit spelletje en als een stel kleine kinderen zeurden we om nog een keer. Winnen was alleen weggelegd voor team Landcruising Adventure aangezien Niejotravels nog niet genoeg ervaring had een paar keer was Nico of Joska dichtbij de overwinning maar het mocht helaas niet baten.

De dag erop stond rit nummer 13 in de planning, na nog wat boodschapjes te hebben ingeslagen bij de lokale rondrijwinkel in een plattelands dorpje gingen we op pad. In het boek stond dat er nogal wat stukken “level 5” op deze route. De moeilijkheidsgraad werd aangeduid van 1 tot 5 waarbij 5 uitdagend is en alleen voor ervaren bestuurders, de auto dient de nodige bodemvrijheid te hebben en een setje stevige banden. Verboden terrein voor huurauto’s. En inderdaad het was een echte Level 5.

Al kruipend in de laagste versnelling namen we steen voor steen, soms was het obstakel te hoog en diende er wat met andere stenen, die voldoende om ons heen lagen, een op of af stapje te worden gecreëerd. De bijrijder fungeerde als spotter om zo de rijder veilig over de stenen te loodsen. Dat het pittig was bleek wel uit de afgelegde afstand eind van de middag. Bij Lake Levani hadden we slechts 20 km overbrugd. Kamp werd opgezet en enkele uren later werden we overspoeld door een zeer grote kudde schapen.

De volgende ochtend ging de route verder met nog enkele zware stukken om tenslotte weer bij Lake Paravani te eindigen. De balans werd opgemaakt en de oude trouwe gele BJ45 had slechts een paar littekens opgelopen. De ploppijp was geraakt door een steen en het ophangrubber uitgescheurd, een zeer grote tie-rap bracht uitkomst. De accubak had ook een steen geraakt maar de bak bleek sterker dan de steen dus die had verloren. Na nog een avond kamperen aan het meer met weer de nodige vliegen om ons heen zochten we dekking achter de bult vanwege de opkomende harde wind. Tussendoor werd er ook nog even een man geholpen. Zijn auto die boven op de bult stond gekampeerd werd van stroom voorzien, na 2 dagen on-line werken bleek de accu toch volledig leeg te zijn. Na zijn oplaadritje naar de lokale supermarkt werden we bedankt voor de stroom middels 2 flessen wijn de nodige biertjes en hartige versnaperingen, wat een beetje stroom al niet kan doen.

Het was tijd om afscheid te nemen van Coen en Karin Marijke, wij zouden naar Tblisi rijden om de was te toen, auto wassen, en de nodige inkopen. Op weg langs het meer doorkruisten we het traditionele vissersdorpje Tambovka met nog een aantal mooie met gras bedekte huizen en stallen.

Het afscheid was maar van korte duur want diezelfde avond troffen we elkaar weer bij “ Overland Heaven” een door een Australisch stel gerunde tuin/campsite (douche en wc en je mag in de riante tuin staan). Sommige reizigers kunnen hun adres als verzendadres gebruiken zo ook Coen die wat onderdeeltjes nodig had, en de al op de campsite aanwezige Nathan & Natasja die we al eens eerder hadden ontmoet in Ushguli. Zij wachten op een nieuw stel homokineten uit Frankrijk. Nathan is van beroep elektricien dus bouten en moeren en smeervet is iets geheel anders. Nico gaf een spoedcursus “hoe verwijder ik steekassen van een toyo” en voilà een uurtje later lag de hele boel uit elkaar.

Montage is de omgekeerde volgorde zullen we maar zeggen dus dat konden ze zelf doen met hulp van Grant, de camping eigenaar. De homokineten lieten namelijk nog even op zich wachten. Na een paar nachten op de toch wel warme lawaaiige plek besluiten om echt afscheid te nemen van Karin Marijke en Coen en richting Armenië te gaan. Na nog een korte tussenstop Udabno glibberen en glijden we volgende ochtend naar de grens.

Nico & Joska

Meer info over Coen & Karin Marijke van Landcruising Adventure of één van hun boeken bestellen: www.landcruisingadventure.com

Reisboek met routes van o.a. Georgië is verkrijgbaar bij: www.ountravela.com

Automatisch op de hoogte blijven van de nieuwste belevenissen van Niejotravels, meld je onderaan de pagina aan met je email.

Wordt vervolgd