We kamperen vlak voor de grens met Armenië, Joska geheel in de veronderstelling dat we naar de grens gaan zeg ik ineens: laten we nog even olie verversen de nodige kilometers terug waren er namelijk heel veel mogelijkheden en alles schijnt wat duurder te zijn in Armenië en de toyo is er bijna weer aan toe. We rijden zo’n 20 km terug en bij een zo goed als nieuwe garage maken we de stop, het treft “taks free” olie verversen en ook nog eens 30% korting op het zwarte goud wat we nodig hebben de 10W40 semi synth. Het is slechts € 43,- voor de 11 liter die in de 1HZ motor van de toyo gaat ook nog incl. toedienen… koopje.

Vorige keer in Turkije hadden we naar mijn idee iets teveel betaald dus deze 2 smeerbeurten bij elkaar opgeteld en gedeeld door 2 komen we toch op een gangbaar tarief. Op naar de grens dan maar, het toeval wil dat op moment dat we bij de garage staan het Franse stel in hun witte landcruiser passeert. We besluiten samen naar de grens te rijden.

We hadden al enige voorkennis middels I-overlander voor de procedure maar het pakt toch altijd even uit als verwacht. We hadden online al een WA-verzekering voor de auto afgesloten op http://www.aswa.am.  Autopassagiers dienen uit te stappen en te voet door de terminal de paspoortprocedure te volgen zo gaat het vlotter voor de auto’s als er maar 1 inzit.

Een keer of drie werd er achterin gekeken en de douanebeambte was erg blij dat er een markeer papiertje in het toch al wel volle paspoort zat op pagina 31 zat namelijk de Georgië in stempel zodat de uitgaande stempel er mooi naast kon.

Na de stempel in voor Armenië dient de auto geparkeerd te worden en in het naast gelegen gebouw dien je de auto formaliteiten te regelen. De auto moet namelijk worden ingevoerd en je dient eerst te betalen bij een loket, welke was iets onduidelijk dus stonden we eerst in de verkeerde rij. Na even snel bij het kantoortje ernaast te hebben betaald konden we met de paparassen weer in de rij staan, echt snel ging het allemaal niet.

Op een gegeven moment moest ik me nog even extra breed en lang maken omdat een Georgiër niet echt door had wat aansluiten in de rij betekende, snel druk ik alles door het luikje en wordt vriendelijk geholpen. In het Armeens zeg ik nog “schnorhakalut-yun” wat bedankt betekent en er verschijnt zowaar een glimlach op het gezicht van de beambte. Uiteindelijk werd ons geduld nog even op de proef gesteld want toen Nathan aan de beurt was had de beambte net even een rook en koffiepauze. Al met al totaal 2 uur later reden we het land in en bij de eerste de beste viva MTS winkel werden de lokale simkaarten aangeschaft. Niks geen verre landen bundels of iets dergelijks gewoon een lokaal simkaartje met unlimited data voor nog geen tientje. Samen met Nathan & Natasja trokken we het land in, ik zei nog wel dat onze route meestal niet uit de doorsnee goede wegen bestaat maar dat was geen probleem ze zouden wel volgen. We hobbelden mooi over highway 26, de Armeense highway aanduiding is niet zoals wij die kennen; mooi zwart met witte strepen. Deze highway bestaan meestal uit gravel of modderpaden met vele gaten en kuilen echt opschieten doe je niet op zulke wegen maar we hebben dan ook geen haast. We vinden een mooi plekje aan de rivier.

De volgende ochtend checken we deze en gene nog even aan de landcruiser van N & N waarna we weer op pad gaan en Nathan de nodige 4×4 stukken voor zijn gaspedaal krijgt. Echt veel ervaring hadden ze nog niet opgedaan want de toyo was onlangs pas aangeschaft voor deze reis. Een stukje met Niejotravels optrekken en al snel doe je wat nodige 4×4 ervaring op. Ik leg wat uit hoe en wat welke versnelling wat te doen etc. en we leggen samen de route af.

Op een zeker moment op een zgn. “short cut “ wordt het wel erg steil met was losse stenen maar hij volgt de instructies goed op en met het nodige zweet in de handen komen ze onderaan de helling.

Het landschap wat we doorkruisen is weids, we rijden door diverse kuddes koeien en paarden die ondanks het weidse landschap met aantrekkelijke groene weides het liefst toch op de weg staan.

Als we de hoofdweg bereiken waar “Mother Armenia“

staat nemen we afscheid van N & N, zij gaan richting het Lake Sevan waar dat weekend een muziek festival is waar een aantal Franse bands zijn en de nodige Franse overlanders. Wij rijden een andere highway in en kamperen in de bergen. De volgende dag op route worden we al toeterend en seinend met de lichten tot stoppen gedwongen door een stoer uitgeruste zwarte UAZ 4×4. De man spreekt zijn talen en we zijn “most welcome” in zijn country. We worden bedolven onder vers fruit en de zoon komt zelfs met een fles Armeense wijn aanzetten.

Ontdaan door deze enorme gastvrijheid rijden we verder richting Gosh, op de kaart stond hier een meertje en ik dacht dat het wel een leuke kampeer mogelijkheid was. Het meer te bereiken was nog een hele uitdaging vanwege de diepe sporen, balancerend op de zijkanten bereiken we het meer waar ons pas de echte uitdaging stond te wachten. Rondom het meer bleek het een grote modderpoel te zijn en onze route zette zich voort aan de overkant. De juiste route werd gekozen en met de sperren ingeschakeld om tractie op alle wielen te houden werd plankgas de ene na het  andere modderspoor overwonnen. Kamperen was hier niet echt een optie. We vervolgende de zware route nog steeds nat en soms met diepe sporen uiteindelijk bereiken we weer harde grond en zetten mooi boven op een bult met fraai uitzicht op een oude ruïne ons kamp op.

De volgende dag richting Lake Sevan plukten we nog wat verse frambozen om jam van te maken.

Dit meer ligt op een hoogte van ruim 1900 meter en is op zijn diepste punt 100 meter diep. Door de zon en het witte zand lijkt het wel alsof je in de tropen bent. Op zoek naar wat verkoeling rijden we langs de ietwat drukke kust in het noorden waar we opeens een rode landrover met Nederlands kenteken zien staan. Verrek daar staan Gert-Jan en Sonja van Miladylandy.  

We kennen elkaar alleen van horen en zeggen en facebook en dergelijke maar nu maken we persoonlijk contact en na even onderhandelen over de inmiddels verhoogde kampeerprijs aan dit strand besluiten een nachtje hier samen te kamperen. De nodige verhalen en ervaringen werden uitgewisseld en na een gezellige middag, avond en ochtend ging ieder zijn weg weer. Zij op weg naar Georgië en wij verder op weg naar het zuiden voor meer 4×4 avonturen.

Wordt vervolgd

Nico & Joska

Meer info over Gert-Jan en Sonja op www.miladylandy.nl

Niks willen missen van de verhalen? Meld je onderaan de pagina aan met je e-mail en je blijft op de hoogte.