We verlaten de grote weg bij het dorpje Malishka. De mooie grote brede asfalt weg gaat over in een wat smallere weg maar nog steeds verhard. Wel zijn er de nodige verkeersdrempels in de vorm van een afgeronde stoeprand. Even later verandert het wegdek in gravel, de zon staat hoog aan de hemel en heeft veel kracht, het is warm vandaag. Ondanks dat we flink op hoogte zijn is de temperatuur overdag ver boven de 30 gr. We zijn op weg naar de top van de “Vayots Sar” een oude vulkaan van 2581 hoog. Een smal steil pad loopt naar de top van de krater waar je bovenop zelfs een rondje kan rijden maar ook naar beneden de krater in kunt. Er is zelfs een kerkje gebouwd ergens rond 1000 na Chr. maar verkeert nu wat in vervallen staat.

Op de terugweg naar beneden komt ons een tegenligger tegemoet, al druk gebarend zegt de bestuurder dat ik achteruit terug moet. Ik leg vriendelijk uit dat dat niet gaat gebeuren omdat hij een veel kleiner stuk terug moet dan wij en doe de motor uit. De man zegt dat ik zo’n 50 meter achteruit moet en dan aan de zijkant moet staan, ik leg hem nogmaals uit dat dat niet gaat omdat het te smal is, het is onmogelijk elkaar hier te passeren en jij met je kleine lichte Lada Niva bent zo beneden. Niet dat we elkaar verstaan maar de google translate doet zijn werk. Ik pak twee takjes, een lange en een korte, ik zeg Toyo is lange 600 meter terug, Lada is korte 250 meter terug. Uiteindelijk stappen zijn drie passagiers emotioneel aangedaan uit en begint de bestuurder achteruit te rijden. Ik snap nu ook waarom hij niet achteruit wilde, hij kan namelijk niet zo goed rijden…

Al slingerend van links naar rechts bereikt hij met bezwete handen een afslag zodat we kunnen passeren, we bedanken hem vriendelijk en geven hem een klein flesje wodka en een Niejotravels kaart. Zowaar verschijnt er een glimlach en vervolgt hij de weg naar boven weer. Wij gaan ook verder maar dan richting het zuiden. We doen wat inkopen in de grote plaats Sisian alwaar we in de buurt ook een fraaie waterval bezoeken.

De op i-overlander en park4night apps bekende wildcamp aan de rivier wordt drukbezocht en we treffen weer een oude bekende. De volgende dag rijden we naar Vorotan waar een heilzame minerale bron is met lekker warm water. Dit is een echt “champagne bad” in tegenstelling tot het eerdere bezochte bad in Pamakkule in Turkije. De bubbels zitten overal en op wat lokale mensen na is het gelukkig vrij rustig.

Weer schoon en fris gaan we vervolgens weer op weg. Volgens mijn topografisch inzicht moet het mogelijk zijn een rondje te rijden in het zuiden. Maps.me, de app die ik gebruik, geeft het zelfs aan als een witte weg genaamd de “highway T-8-72”. Eerst rijden we nog verhard op de S 8-48 maar na het boerendorpje Shenatagh gaat de weg over in een onverhard pad. In het begin is het zelfs even zoeken naar het juiste pad. Hoe meer we van de bewoonde wereld vandaan rijden hoe minder herkenbaar het pad wordt. We klimmen tot ver boven de 2500m met de auto en bijna aan de top is het door een landslide echt even zoeken geblazen. Uiteindelijk boven gekomen na zo’n 12 km stond daar ineens een heus modern gedenkteken. Volgens de kaart moeten we hier boven op de berg ergens rechtsaf. De sporen zijn niet te vinden dus volg ik mijn instinct en de aangegeven route op de iPad, het is stijl met lossen stenen en de begroeiing is soms meer dan een meter hoog. In de 1 laag naar beneden en bij remmen zo steil is het, af en toe verliezen de wielen wat grip en hoor je de stenen glijden… Geen paniek alles onder controle! Opeens een soort splitsing, moeten we nu links of rechts aanhouden, we besluiten te voet te verkennen wat helemaal niet meevalt, rijden was al lastig maar lopen is nog veel lastiger. Het lijkt dat we links moeten hebben en na eenmaal het steile stuk achter ons hebben gelaten bereiken we een wat brede vlakke open plek waar we besluiten te kamperen. De sterren in de nacht waren magisch en bij de ochtendgloren was het uitzicht fantastisch. Het wolkendek had zich geheel in de vallei onder ons genesteld.

We konden nu ook de vervolgroute goed zien, die zag er niet goed uit… Vele te grote scherpe stenen op het pad, hier was al in geen tijden iemand meer langs gereden. Steen voor steen weghalend en meter voor meter baanden we ons een weg naar beneden.

Op een gegeven moment werd de weg beter en reden we met een slakkengang verder het dal in. Toen we de gravelweg in het dal al zagen liggen werd het nog even lastig, de begroeiing werd metershoog en de afgronden vrij steil, nog even door een begroeide rivier en we zijn er bijna.

Met nog een paar honderd meter te gaan lijkt het pad geblokkeerd door een boom en een grote steen ernaast. Ik probeer nog met 1 wiel over de steen en vlak langs de afgrond te rijden maar dat was te gevaarlijk en was waarschijnlijk niet gelukt. Dan de boom maar wegkappen… Gelukkig was het nog niet zo heet en na een kwartiertje hakken was de weg vrij, we hobbelden over de grote keien en de stronk en even later hadden we gehaald….. Koffietijd…en heerlijk wassen in het koude riviertje.  We rijden richting de “grote weg” door een mooie vallei. We zitten zo’n 60 km van de grens met Iran maar zuidelijker gaan we voorlopig niet. We gaan nu richting het noorden om morgen het welbekende “Tatav Monastery” te bezoeken.

We kamperen vlak in de buurt dus zijn we één van de eerste bezoekers, wel zo lekker als het rustig is. Het was het bezoekje waard en toen we weg gingen stroomden de toeristen al binnen. Deze komen meestal via de langste kabelbaan in de wereld (5752 meter) die je dan in 12 min uit het dal naar de top brengt.

Na het bezoek rijden we verder naar het noorden, de Argmaghan staat op het programma. Een oude vulkaan waar je ook met een 4×4 helemaal naar boven kunt rijden. Het uitzicht is spectaculair op de 2829 meter hoge berg.

We rijden geheel offroad over de hoogvlakte richting het plaatsje Goght. Het lijkt wel alsof de duvel er mee speelt want deze laatste route was echt super slecht. Dus aan eenieder die de S 2-38 wil gaan rijden bereid je maar vast voor op een hoop ellende. Ik denk ook niet dat je deze route van west naar oost kan rijden. Aangekomen in Goght gaan we naar Sandra en Marty van de 3G’s camping. We besluiten hier de laatste 10 dagen van ons verblijf in Armenië te vertoeven en wat zaakjes te regelen voor het vervolg van de reis in november.

Tijdens het verblijf maken we nog wat tripjes hier in de buurt. In Garni lopen we langs de imposante “Symphony of Stones”

en in Geghard naar het “Geghard Monastery”.

Op 13 september zijn we naar Nederland gevlogen om daar ook wat dingen te regelen en te organiseren. Het Carnet de Passage is inmiddels onderweg en het visum is ook al binnen. We bereiden ons voor op een roadtrip door het midden oosten. Het wordt een bezoek aan Iran, Irak, Koewit,Bahrein, Qatar, VAE, Oman, Saudi Arabië en Jordanië. Dus 9 landen en ongeveer 18.000 km en dit alles in ongeveer 5 à 6 maanden tijd. Op naar nieuwe avonturen!