Donderdag 2 november, storm Ciarán raast over Nederland en uitgerekend op deze dag gaat onze vlucht naar Yerevan, de hoofdstad van Armenië. In het nieuws is te lezen dat vele vluchten worden geannuleerd, onze vlucht gaat pas om 20.00 ’s avonds maar kan het vliegtuig wel landen? Rijden de treinen wel? Gelukkig de treinen rijden en nog redelijk op tijd ook, alleen vlak voor Amsterdam Centraal is wat vertraging en we rijden stapvoets naar het station. Ik had nog wat US-dollars besteld bij een wisselkantoor op het Damrak, het is slechts 700 meter lopen maar de wind en regen giert door de stad. De paraplu’s klappen bij bosjes om. Het weer schijnt menig toerist niet te deren of misschien willen ze wel genieten van het echte “Hollandse weer”. Zeiknat kom ik terug terwijl Joska lekker droog op onze bagage paste. We pakken de trein voor het laatste stuk naar Schiphol, de status van onze vlucht is nog steeds groen… Het is verrassend rustig in de vertrekhal, geen enkele rij te bekennen. Bij de bagage controle zijn we flink aan de beurt. Al onze meegebrachte tassen en handbagage koffertjes moesten open. Aangezien we geen doorsnee toilettas bij ons hadden vroeg de beambte wat het allemaal wel niet was, lager setje voor de versnellingsbak van Coen, nieuwe draagarm bussen voor de Landcruiser, pannenset, injectiecleaner voor onze Coleman cooker, koekjes voor de hond van Sandra (ook lastig te krijgen in Armenië) etc etc. Het grote voordeel was dat de veiligheidsbeambten weinig te doen hadden door de vele geannuleerde vluchten en iedereen (ook wij) hadden alle tijd. Op internet konden we zien dat onze vlucht was vertrokken uit Wenen en op tijd zou landen op Schiphol. Aangezien de vlucht bommetje vol zat werd er omgeroepen om handbagage in te leveren bij de gate zodat dat in het ruim kon. Ik check even bij de gate en leg uit dat we een enorm krappe MCT hebben (minimum connection time) wat inhoud dat we slechts 30 minuten hebben voor onze overstap in Wenen. De jongeman was coulant en we zeulden met al ons spul naar de stoelen. Met de nodige vertraging stijgen we uiteindelijk op en de piloot roept keurig om dat hij wat gas bij zal geven en de vlucht slecht 1 uur 20 bedraagt i.p.v. de geplande 1 uur 50. Dat is goed nieuws dan gaan we het halen. Maar helaas al tijdens de landing werd omgeroepen dat we de connection flight OS641 naar Yerevan niet gaat halen. We worden verzocht naar de servicebalie van Austrian Airlines te gaan, die was nog niet eenvoudig te vinden maar uiteindelijk ook gevonden. Daar kregen we te horen dat de vlucht morgen weer gaat zelfde tijd en dat we nu een transfer krijgen naar hotel incl. ontbijt.

Op de rand van het centrum overnachten we bij het Ibis Hotel, prima kamer lekkere douche en een heerlijk ontbijt. Nico voelt zich niet fit zodat we de kamer tot 17.00 bijboeken en Joska haalt nogal dure paracetamol bij de apotheek want deze is niet in supermarkten of drogisten te verkrijgen in Oostenrijk en hierna verkent zij Wenen. Na een goede rust en wat hulp van paracetamol kunnen we weer, eerst nog even een echte “wienerschnitzel” in de lokale stube alvorens we weer in de bus stappen naar het vliegveld. De wind is gaan liggen en de vlucht vertrekt op tijd 22.20.  Het is drie uren later in Armenië dus komen we lokale tijd 04.40 aan.  Nog een klein uurtje met de gereedstaande taxi naar Camping 3G’s waar Sandra ons al staat op te wachten, uitgeput ploffen we in bed. Na 7 weken in Nederland te zijn geweest zijn we weer behoorlijk “reisontregeld”. We verblijven een paar dagen op de camping. Nico gaat naar de garage op de hoek om de draagarm bussen te laten vervangen wat achteraf geen overbodige luxe bleek. In het donker bezoeken we samen met Coen en Karin-Marijke (die van Landcruising Adventure) de “Temple van Garni” en wandelen langs de verlichte “Symphony of Stones”. Iedere avond komt de spellen doos tevoorschijn en spelen we tot in de late uurtjes “Cartagena”. Na een paar dagen nemen we afscheid van Sandra, de camping gaat de winterslaap in en wij vertrekken richting het zuiden. Nog één nachtje kamperen we met Coen en Karin-Marijke bij “Khor Virap” het klooster aan de voet van de Mount Ararat. Deze ruim 5000 meter hoge kolos licht mooi op bij zonsopkomst dus de wekker wordt gezet. Na de fotosessie en een ontbijtje nemen we afscheid en gaan richting de grens. We kamperen nog één nachtje in Armenië zo’n 75 km voor de grens, die laatste kilometers waren zwaar en waar je normaal in 45 min die afstand aflegt hadden we er een uurtje of 2 voor nodig, dwars door de hoge bergen. Armenië uit was ietwat onduidelijk waar we nou precies moesten zijn en welk formuliertje die wilde en welke niet enfin, nog een grondige inspectie van de auto volgde waarna we eindelijk de rivier konden oversteken naar Iran. Ook hier vele kantoortjes en van hot naar her gestuurd maar na een uurtje heen en weer lopen kwamen we uiteindelijk bij de laatste slagboom en zeiden de beambten “welcome to Iran”

Wordt vervolgd

Nico & Joska