We nemen een binnendoor weg richting Tabriz een grote stad in het noorden van Iran waar we volgens i-overlander (de app voor en door reizigers) eenvoudig een simkaart kunnen regelen en de benodigde verzekering voor de auto af te kunnen sluiten. We parkeren vlak voor een van de grootste bazaars (overdekte markt) van het land. Na enig zoeken vinden we dan het kantoortje van Irancell, de ietwat verlegen medewerkster stelt via google translate de vraag of we een simkaart willen en inderdaad graag. Het benodigde paspoort overhandigen we en een kleine 10 minuten later hebben we 30 GB voor 30 dagen. De in Nederland afgesloten VPN-verbinding blijkt toch niet te werken, iets wat een stel Duitsers ons vertelde op de 3G camping dus daar nog maar even Ostrich free VPN gedownload en alles loopt en download weer. Zonder zo’n verbinding werken een hoop apps en sites niet, vandaar. Al lopend naar het verzekeringskantoor worden we aangesproken door twee mannen die vragen of we nog geld willen wisselen. Aangezien we nog wel wat cash kunnen gebruiken gaan we op hun aanbod in. Pinnen en creditkaarten werken hier namelijk niet. De koers is gunstig, die op de zwarte markt ligt namelijk wat hoger dan die bij een bank, er is zelfs een speciale website voor deze koers (www.bonbast.com). Er wordt een derde mannetje bijgehaald die de enorme stapel biljetten bij zich heeft. Voor onze $200,- krijgen we maar liefst 100.000.000 rial en voelen we ons zowaar miljonair. Het afsluiten van de autoverzekering liep ook vlot en zo kunnen we na € 29,- te hebben betaald een maand lang verzekerd rondrijden, iets wat geen overbodige luxe is want het verkeer is hier nogal chaotisch te noemen.

We struinen nog even over de bazaar en kopen voor slecht € 5,- twee potten versgeperste pindakaas en een pot tahin (sesamzaadpasta).

Iets buiten de stad besluiten we bij de eerste de beste pomp te stoppen om te vragen of we hier diesel kunnen tanken. Om diesel te tanken heb je namelijk een speciale pas nodig en die hebben we niet, dus moet je aan de pompbediende vragen of die een pas heeft en zo niet dan vraag je een vrachtwagenchauffeur of die op zijn pas wat diesel voor jou wil tanken. We hebben geluk, de pompbediende heeft een pas en we kunnen 90 liter tanken. Omgerekend betaal ik iets van € 11,- wat op zich geen gekke prijs is voor ons Europeanen € 0,12 per liter… In een nieuw land is het altijd even wennen, wat is er te koop wat kost het en dan is er natuurlijk de taalbarrière. Ze spreken hier Perzisch, ook wel Farsi genoemd. Verder dan Salaam (hallo) merci (bedankt) en gohdaahafez (tot ziens) komen we eigenlijk niet, maar met aanwijzen en gebaren kom je meestal een heel eind. Door sommige Iranese mensen wordt ook een paar woorden Engels gesproken en dat laten ze al lopend op straat ook graag weten door “ hello where are you from” te roepen.

We zakken af richting de hoofdstad Teheran, de wegen zijn hier prima, wel met af en toe flink wat snelheid beperkende obstakels in de vorm van niet aangegeven verkeersdrempels. Goed uitkijken dus… We nemen een weg door de bergen en kamperen op fraaie rustige plekken, overdag is de temperatuur aangenaam maar ’s avonds kan het in de bergen flink afkoelen.

De mensen zijn blij ons te zien en draaien zich vaak om in de auto of zwaaien en toeteren uitbundig als ze ons passeren. In een dorpje stop ik bij een pomp om weer een poging te wagen de tank te vullen. Ik laat op de iPad de tekst zien of ik hier diesel kan tanken, de bediende stuurt me naar de betreffende pomp en met de tankdop al in de hand vraagt hij naar mijn tankpas, ja die heb ik dus niet. Maar dan verschijnt er ineens een perfect Engelssprekende keurig geklede man. Hij stelt zich voor en zegt dat hij voor de regering werkt en vraagt of hij kan helpen. Ik leg ons tankprobleem uit en binnen een minuut sta ik naast een tractor die een grote tank aan het vullen is. Hij vraagt hoeveel liter ik wil tanken, ik zeg brutaal doe maar vol.

Er gaat welgeteld 110 liter diesel in, ik pak de beurs om te betalen. Alhoewel de munteenheid hier de Iraanse Rial is rekent de bevolking in Toman. Een liter diesel kost hier dus 600 Toman wat 6000 rial is klinkt logisch toch. Ik reken dus 660.000 rial af, verbijsterd zitten we in de auto na te rekenen 1.0000.000 rial is € 2,- dus we hebben zojuist € 1,43 betaald voor 110 liter diesel! Da’s iets meer als een cent per liter… Hebben we de eerste tankbeurt dus 10x de normale prijs betaald, iets wat we overigens helemaal niet erg vonden want dat was al verreweg het voordeligst wat we de afgelopen 150.000 km getankt hebben.

In Teheran staat eigenlijk alleen een bezoek aan het Azadi plein op het programma, de weg er naartoe is druk en het zicht is beperkt, het lijkt wel smog. We passeren vele industrieterreinen en flatgebouwen die er wat troosteloos uitzien in deze omgeving.

We vinden vlakbij het plein een parkeerplek en wanen ons even toerist.

Groet uit Tehran

Nico & Joska

Wordt vervolgd