Vanaf Teheran, hier aangeduid als Tehran zakken we af naar het zuiden richting Qom. We nemen de oude weg omdat we denken dat die wat rustiger is en je gemakkelijker even kan stoppen. Nu blijkt dat de oude wegen bijna alleen gebruikt worden voor vrachtverkeer, deze zijn op de meeste nieuwe snelwegen niet toegestaan. Onderweg duiken we van de weg af een onverhard pad in richting de heuvels, we hopen hier een mooi rustig kampeerplekje te vinden wat na een paar kilometer prima lukt. Het is nog zo’n 65 km naar Qom waar zich na Mashhad, de 2^e meest heilige plek van Iran bevindt. De “Holy Shrine of Fatima Masoumah” voor het gemak noemen we het het heiligdom van Fatima. We parkeren op een afstandje zodat we even een wandelingetje door de stad kunnen maken. Eenmaal bij een poort is het wat onduidelijk mannen en vrouwen moeten gescheiden door een soort security check, maar een medewerker stuurt ons weg, kennelijk mogen we hier niet naar binnen. Bij de volgende ingang laat een medewerker in gebarentaal weten dat we moeten wachten en enige tijd later is ons duidelijk waarom. Er werd een Engels sprekende gids opgetrommeld. Joska wordt keurig van een nieuwe outfit voorzien een “chador” genaamd en na de security check mogen we naar binnen.

Onze gids is blij ons te mogen ontvangen en rond te leiden ondanks het feit dat er jaarlijks zo’n 23 miljoen moslims, pelgrims en een handjevol toeristen naar deze plek komen was het aflopen tijd betrekkelijk rustig met toeristen. Enthousiast  vertelt ze over het leven van Fatima die al op zeer jonge leeftijd (27) gestorven is. Ze was de dochter van de 7^e Iman en de zus van de 8^e Iman en was zeer populair. Vandaar ook deze bijzondere plek die aan haar gewijd is. We mogen niet naar de ruimte waar haar tombe staat daar is een speciale afspraak voor nodig. Mannen en vrouwen gaan gescheiden naar binnen, de mannelijke entree is van maar liefst 33 kilo goud gemaakt wat tegenwoordig een slordige € 2 miljoen waard is. De grote goudkleurige koepel de “Dome” genoemd is trouwens ook van goud 190 kilo en de twee kleine torens bevatten ieder 12 kilo goud totaal dus een slordige € 14 miljoen waard.

De vrouwelijke entree bestaat uit spiegeltjes, die de symboliek laat zien van hoe groots Fatima is en hoe nietig jezelf bent in zo’n spiegeltje.

Het is een imposant complex en terwijl we worden rondgeleid begint ook het middaggebed en schalt het onverstaanbare gebrabbel van de Iman door de speakers. Na de tour lopen we nog wat door de stad en drinken een heerlijke espresso. De kopjes koffie zijn hier aangenaam geprijsd gemiddeld zo’n € 0,50. De baas van de koffietent dringt aan op een fotosessie en de nodige plaatjes op diverse toestellen worden geschoten.

Het is wel weer mooi geweest in Qom en we gaan richting “ Namak Lake” een droog zoutmeer en de zandduinen van de “Maranjab” woestijn. We kamperen er vlak voor achter een oude “Caravanserai”, de rustplaatsen uit vroegere tijden voor de caravanen van de zijderoute.

In de ochtend krijgen we nog bezoek van een controlerende instantie en na enig vragen laat ik mijn verzekeringsbewijs maar zien. De mannen op de brommer zijn tevreden en vertrekken weer nadat we vers brood en kaas van hun kregen. We gaan richting de zandduinen, het is nog flink wat kilometers en we stuiven mooi over de paden.

Diverse groepen onder leiding van een gids (hier leader genaamd) komen we tegen. Een van deze groepen houdt ons aan en spontaan worden we uitgenodigd om met hen mee te rijden en het weekend door te brengen. Echter na de zandduinen te hebben bereikt blijkt na een kwartiertje mooi door de duinen te toeren, één duin op de route te hoog voor ons. Onze toyo is wat zwaarder en heeft minder power dan alle overige deelnemers waar er nog twee met pijn en na vele pogingen uiteindelijk ook boven komen. In overleg besluiten we maar onze eigen weg te kiezen en toeren mooi door de duinen naar een kampeerplek.

Het is een prachtige stille nacht hier in de woestijn en de volgende dag nemen we de route naar een eiland in het droge zoutmeer.

Iets daarvoor stuiten we op een mega hoge zandduin waar het een drukte van belang is met kamperende mensen. Met motoren quads en auto’s wordt deze megaduin beklommen, we maken zelf al lopend de vermoeiende klim helemaal naar de top. We aanschouwen het spektakel van ronkende motoren en auto’s die al jankend in de toerenbegrenzer hun weg omhoog weten te vinden, om op het hoogst gehaalde punt snel een draai te maken en weer veilig naar beneden rijden.

Na de rit over het zoutmeer en een bakje koffie op het eiland besluiten we terug te keren naar het asfalt, zien of we weer wat diesel kunnen tanken in Kashan.

Nico & Joska

Wordt vervolgd.