Het lukt om in Kashan de tank weer met 100 liter te vullen, de medewerker van de pomp heeft zo’n tankpas en via google translate op de ipad maken we duidelijk wat we graag willen. De pomp stopt automatisch bij 100 liter, als je meer wil dienen ze het tankproces opnieuw op te starten maar de meeste voorzien je van een eenmalige tankbeurt.

De toyo neemt wat meer of maakt wat minder kilometers op een Iraanse liter ’t is maar net hoe je het bekijkt, maar we kunnen weer zo’n 650 km vooruit. We gaan richting Ishafan. Vlak onder Kashan verlaten we de snelweg en nemen een kleine weg door de bergen. Langs de snelweg zagen we al diverse verkopers met handelswaar in flessen, geen idee wat het was maar daar kwamen we even later snel achter. De route die we hadden gekozen liep namelijk langs Qamsar en laat dat nou net het “rozenwater” handelscentrum te zijn. Gezond voor huid en haar zullen we maar zeggen maar ook heerlijk een scheutje in de thee. We stoppen bij een winkel vol verschillende kleuren flessen met de meest exotische namen. De persen staan voor de winkel en de verkoper laat ons een kopje thee proeven met toevoeging van wat rozenwater. Heerlijk! We schaffen een flesje aan en gelijk een mint achtige limonadesiroop.

We rijden verder de bergen in, op de kaart staat dat boven in de bergen een visrestaurant zit wat op zich vrij vreemd is lijkt ons. De verharde weg houdt op en inderdaad er zit een restaurant. Doordat het vrijdag is wat hier weekend betekent is het er vrij druk. Het is ook een stuk kouder trouwens. We besluiten de gok te wagen en lopen naar, ja waar naartoe eigenlijk? Het geheel staat wat op een heuvel met her en der een soort hutjes allemaal verschillend. Voor de hutjes staat een berg schoenen wat betekent dat de meeste al bezet zijn. We melden ons bij de keuken c.q. bediening en maken duidelijk dat we wel wat willen eten. Aangezien de kaart abracadabra is wijzen we aan wat een ober bezorgd bij een hutje. Vis met rijst wordt het, de bediening dacht ook dat we er wel iets bij wilden drinken dus werd het geserveerd met twee blikjes sprite… Het was een heerlijke maaltijd in een bijzondere ambiance. Het hutje was trouwens helemaal niet koud en bij het verlaten ervan viel mijn ook pas op de enorme gasbrander op die onder de vloer was geplaatst we hadden dus gewoon vloerverwarming…

We vertrokken toen het al bijna donker werd en we moesten nog een kampeerplek zoeken. Uiteindelijk hadden we geluk op de bergweg en vonden we een open vlakte waar we in alle rust een heerlijke nacht hadden. Op naar Ishafan. We besluiten naar een hostel te gaan wat door een hoop mensen werd aanbevolen, de auto kan mooi bewaakt op het terrein staan en zelf nemen we een kamer met privé sanitair voor € 35 per nacht. Aangezien ze ook een was service hebben brengen we gelijk een kussensloop vol was naar de receptie is die de volgende dag weer mooi fris en droog. Er staat nog een overlandauto op het terrein van een Duits stel dat reist met een Jeep JK. Ze zijn al een jaar onderweg en ook op weg naar Oman. ’s Avonds maken we een wandeling naar de bekende Khajoo Bridge,

we schijnen geluk te hebben want sinds pas 4 dagen stroomt er weer water door de rivier, het is er een drukte van belang. De brug bestaat uit twee lagen en in de onderste laag zitten honderden mensen te picknicken in een van de vele nissen. De brug staat ook bekend vanwege de zang die de lokale bevolking hier laat horen, ook op deze avond zijn we getuige van gezang, van horen zeggen schijnen het een soort van protestliederen te zijn maar aangezien we het niet konden verstaan weten we dat natuurlijk niet zeker. We halen nog een heerlijk patatje met! De sauzen een tiental in totaal komen als het ware alsof je koe melkt over de frietjes heen. Diverse klanten voor ons nemen tot wel 5 verschillende soorten saus waardoor er van de frietsmaak weinig overblijft.

De volgende dag bij het ontbijt ontmoeten we de eigenaar van de Jeep, Michael en Corrina. Zij zijn ook op weg naar Oman en ons reisschema zit aardig op één lijn dus we besluiten contact te houden om misschien samen door Irak en Koeweit te reizen. Na het ontbijt lopen we de stad in, het valt op dat alles hier gegroepeerd is zo heb je een straat met tientallen telefoonwinkels, een straat met alleen maar verlichting een straat met bureaustoelen (ja echt) etc etc. We zijn op weg naar het “Naghshe Jahan Square” Een gigantische tuin met grote vijver waar de Iraanse en Palestijnse vlaggen wapperen.

Het plein is omgeven door talloze winkeltjes een grote bazaar, paleis en de “Shah Moskee”. In de moskee nemen we een rondleiding van een lokale gids, hij vertelt ons de wisjes en wasjes van dit alles en laat ons de verbluffende akoestiek horen door zo’n welbekend Iman liedje te zingen met Allah etc. Het klinkt geweldig.

Het Perzische volk staat natuurlijk bekend om hun tapijtjes die hier ook in overvloede aanwezig zijn maar ze staan ook bekend om hun miniatuurschilderingen. Diverse kunstenaars tonen hun prachtige voorstellingen geschilderd met minuscule kwastjes. Helaas hebben we te weinig ruimte in onze toyo en moeten we alle aanlokkelijke aanbiedingen afslaan. We genieten nog van een heerlijke verlate lunch c.q. diner en ’s avonds sjokken we nogmaals door de stad om de verlichte bruggen te aanschouwen en te genieten van de Iraanse vriendelijke mensen.

Na behoorlijk wat kilometers in de benen ploffen we neer op ons grote bed in het hostel. De volgende dag staat er een grote ronde door woestijnachtig gebied op het programma. 

Nico & Joska

Wordt vervolgd.

Automatisch bericht van een volgend verslag? Dat kan meld je onderaan de pagina aan met je email adres en het volgende verhaal valt automatisch in je mailbox.