In de laatste update van onze reisblog was ik verdwaald in Karbala. We keerden weer terug naar de nu bekende kampeerplek rond Bagdad namelijk 

“Palms of Bagdad”. We zijn de enigen op dat moment, de lucht ziet er dreigend uit en er staat ons wat regen te wachten. Terwijl het nog droog is verwissel ik het brandstof filter, het is een vrij simpel klusje; drie boutjes los oude filter eruit, nieuwe erin boel weer vast even ontluchten en klaar is Nico. Ik start de toyo en ja hij doet het weer. Als we de volgende ochtend echter willen wegrijden houdt “de machine” er na een paar meter mee op… Hmmm toch nog wat lucht in de leiding, opnieuw ontluchten, maar weer na 20 meter houdt de toyo er mee op. Ik zie wel iets “diesel zweet” rond 1 boutje en besluit de oude rubber afdichtring op te zoeken en die weer te gebruiken. Helaas dat mocht ook niet baten. De bewaker kwam al naar ons toe om te vragen of we hulp nodig hadden maar Joska zei vriendelijk dat haar man (bijna) alles wel kon maken. Inmiddels begon het al licht te druppelen en de wind kwam opzetten.

Nog maar eens de boel loshalen en goed kijken…en wat blijkt de deksel van het reservoir waar het brandstoffilter in zit die dan weer met drie boutjes vast zit heeft een omgebogen deel dat precies ergens in valt zodat je hem niet verkeerd kan monteren. En juist in dit deel heeft vuil zich opgehoopt en drukte de omgebogen lip op het vuil en kon zodoende niet goed afsluiten. De Leatherman er maar even bij en het juiste tooltje eruit klikken om het vuil te verwijderen deksel er weer op en ja hoor “problem solved”. We rijden de poort uit, het weer is inmiddels omgeslagen en het regent behoorlijk als we Bagdad uitrijden. Langs de weg zien we vele billboards met afbeeldingen waarvan de betekenis zich laat raden. Ook het portret van de door “Trump” in Irak vermoorde Iraanse generaal Soleimani is veelvuldig aanwezig.

We zijn op weg naar “de grote moskee van Samarra” of tenminste wat ervan over is. Het was destijds rond het jaar 850 de grootste moskee ter wereld maar in 1278 door de Mongolen verwoest. Alleen de imposante kegelvormige minaret staat er nog en die is 52 meter hoog. Zo’n 15 km voor deze plek worden we staande gehouden bij een checkpoint en vragen ze naar onze bestemming. Bij de uitleg daarvan wilden ze onze paspoorten daar houden en kregen we een soort pasje om naar de minaret te rijden en bij terugkomst kregen we dan onze paspoorten weer terug. Maar eigenlijk wilde ik niet terug maar verder via een kleine weg naar Kirkoek. Het idee om onze paspoorten bij een checkpoint af te geven leek mij ook niet goed, we bedankten de mannen vriendelijk en maakten rechtsomkeer op weg naar Tikrit.

Een bekende naam uit de recente golfoorlogen, de gevolgen zijn nog steeds duidelijk zichtbaar.

Het landschap is inmiddels veranderd in een meer agrarische omgeving en eigenlijk een beetje saai. We vervolgen onze weg richting Kirkoek om daarna naar Erbil te rijden. Maar eerst de grens nog even over. Koerdistan is een autonome staat binnen federaal Irak. Eigenlijk bestrijkt het gebied van de Koerden een veel groter oppervlak wat zich uitstrijkt over Turkije, Iran, Syrië. Er wordt al eeuwen gestreden om dit gebied. Bij de grens informeren ze of we ook een Koerdisch vlaggetje aan onze reeks willen toevoegen. Helaas heb ik die niet bij me en ook niet aan gedacht. De mensen zijn weer allervriendelijkst en na de nodige controles en vragen rijden we naar Erbil. Dit deel is gespaard gebleven tijdens de oorlogen en dat is duidelijk te zien. Koerdistan komt veel “rijker” over. Veel landbouw en veel moderne gebouwen en auto’s. Het weer is slecht en we besluiten een hotel op te zoeken, we treffen het met de prijs want we hebben “ramadan” voordeel. In de naast gelegen Burger King doen we ons tegoed aan een heerlijke vette hap. Dat was alweer een tijdje geleden… We hadden het idee om nog wat dingen te zien hier maar het weer lijkt voor de komende dagen niet goed. Door de vele regen is het ook niet verstandig van de verharde weg af te gaan want hoe aanlokkelijk ook je komt geheid vast te zitten in deze omgeving. De volgende dag besluiten we dus maar richting de Turkse grens te rijden. Eerst nog even ergens olie verversen, in de naastgelegen carwash wordt de toyo grondig schoongemaakt. Als ik wil betalen willen ze van niks weten “Koerdische gastvrijheid”, je blijft je verbazen!

Het regent nog steeds en in deze bergachtige omgeving zijn de gevolgen van de hevige regenval goed te zien. Stroompjes worden rivieren en soms wordt de weg overspoeld met een modderstroom, het is goed opletten!! In de stad Duhok is het helemaal erg, straten en kruisingen staat blank soms wel met een meter water. We zijn blij dat we zo hoog op de wielen staan en een diesel hebben. We zien diverse gestrande auto’s, kruisingen zijn afgezet maar de politie gebaart dat “wij” wel door konden, kennelijk weten zij ook wel waar de landcruiser toe in staat is. Bij het uitrijden van de stad belanden we in een file die we rechts gaan passeren, het lijkt bijna alsof je een meer oversteekt zoveel water. Op de andere baan zien we een grote vrachtwagen die half op de vangrail hangt en de nodige lantarenpalen heeft doen knakken als lucifers.

Stapvoets rijden we verder en bereiken zonder schade de grens.

Er drijft namelijk nogal wat afval en hout rond in deze omstandigheden en dat is het grootste gevaar. Na wat heen weer geloop in een zeer onlogische volgorde hebben we uiteindelijk alle stempeltjes en kunnen we Turkije in op zoek naar een geschikte plek om te overnachten…

Wordt vervolgd

Nico en Joska