Allereerst trouwe bloglezers,

De allerbeste wensen voor 2024.

Om het jaar goed te beginnen een extra lange blog met veel foto’s

Zeg je Qatar dan denk je gelijk aan het WK voetbal 2022 (of niet). Je kan ook denken van, is dat niet de woonplaats van Nasser Al Attiyah “Prince of the Dunes”. Nasser is meervoudig Dakar Rally winnaar maar heeft ook een Olympische plak behaald bij het kleiduif schieten (wie had dat verwacht). Misschien komt het allemaal wel door het bekende sportdrankje van Max heeft dezelfde sponsor en is ook redelijk succesvol. Maar goed Qatar is een beetje een schiereiland wat aan Saudi Arabië grenst. Er wonen volgens de schattingen zo’n 3 miljoen mensen waarvan 80% in de hoofdstad Doha. Van die 3 miljoen is slechts 10% Qatari en de overige 2,7 milj zijn zeg maar de “arbeiders” . De $$$ klotsen hier ook bij de plinten op en Qatar staat in vele lijstjes met: meeste van dit, veel van dat erg hoog genoteerd. Voor dat er olie en gas werd ontdenkt was het land beroemd om zijn parelvisserij. In Qatar betaal je ook geen inkomstenbelasting en samen met Bahrain heeft het land de laagste belastingdruk in de wereld. Bedrijven moeten verplicht voor minstens 51% in handen zijn van Qatari dus van buitenlandse overnames en inmenging is dan ook weinig sprake. Tot zover wat algemene info nu gaan we verder met de reis…Na een redelijk vlotte grensprocedure zet ik koers naar Zekreet beach. De weg ernaar toe leidde weer langs talloze gas en oliewinning gebieden en de overmatig brede wegen zorgden ervoor dat je van overig verkeer geen last hebt. Iedereen heeft bijna zijn eigen baan… Het was weekend en een aantal Qatari of Expats was ook op deze beach aan het kamperen en kitesurfen. Iets verderop werd het landschap fraaier en er vormden zich mooie rots/zand structuren. Er was zowaar ook nog een heus “kunstproject” geheten “ East-West, West-East” by Richard Serra, nou meer dan 4 stalen platen van 14 meter hoog was het niet en ik vond het nou niet zo van euh “breathtaking” zoals in de folder beschreven staat.

De dag erop had ik een keus gemaakt uit een van de vele honderden hotels die Doha rijk is.

Provisie uitsparende dacht ik bij de receptie te boeken maar dat bleek als snel het dubbele bedrag te zijn als op de bekende hotel boek site. Ik kreeg keurig de wifi code en kon in de foyer een reservering maken. Voor iets meer dan vier tientjes een mooie ruime kamer van alle gemakken voorzien. Kon mooi al het vuil even achter de oren weg worden gedoucht en diverse wandelingetjes in de buurt worden ondernomen. De eerste avond bracht ik een bezoek aan de boulevard met uitzicht op “West Bay” ik was niet de enige want er wandelden duizenden arbeidsmigranten die avond ook op die plek, het was één of andere vrije feestdag. De skyline lichte ’s avonds mooi op en was een waar spektakel om te zien.

De dag bezocht ik langs de lokale vismarkt met echte vissersmannen en netboeters en vers gevangen vis. Waarom ik dit zo schrijf, nou even later liep ik een hele mooi vishal naar binnen met prachtig uitgestalde soorten waarvan een hoop niet lokaal gevangen volgens mij, aangezien de “Noorse zalm” hier niet rondzwemt.

Verder liep ik door het kleurrijke “Mina District”. Bij het binnenlopen van een sportwinkel vielen mij de voetbal shirtjes op.. Sterk in prijs gereduceerd, van voor zullen we maar zeggen en waarschijnlijk aan de straatstenen niet meer te slijten de shirtjes gingen voor 5 euro en de sjaal waren nog slecht €1,25 paar mooie souveniertjes voor het thuisfront rijker loop ik verder.

Even verderop is Qatar Box gebouwd een mooie verzameling gekleurde zeecontainer omgebouwd naar winkeltjes en restaurants. Cruiseschepen doen Doha ook aan en met busladingen vol wordt het volk naar de highlights van de stad vervoerd om een koelkast magneet oid aan te schaffen.

De meeste souvernirs komen trouwens uit China of Iran…OP de weg terug naar het hotel nog even langs het prachtig ontworpen nationaal museum. Het ontwerp van Jean Nouvel is gebaseerd op (voor een ieder die ze kent ) de bekende woestijnroos. Het is een prachtig gebouw.

Na even een middagdutje op de hotelkamer wordt het later ook tijd om de welbekende “Souq Waqif” te bezoeken. Gelukkig op loopafstand, hier kan je slenteren door talloze straatjes en steegjes op zoek naar….

Restaurants zijn er ook in overvloed en ik laat me verleiden door iets te gaan eten, geen idee wat, maar het bleek een slappe vegetarische hap te zijn met een bak kikkerertwten  en de groente bestond uit welgeteld 1 wortel en 1 boon het dreef in iets wat ik niet kon onderscheiden…Gezond denk ik dan maar.

Af en toe hoorde je zelf de Nederlandse taal en ja hoor cruisschipgangers… ze moesten nog wel hun gepinde geld spenderen (kon ik stiekem horen) wat over een paar uur vertrok de boot al weer. Er zijn hier op de souq (wat markt betekent) ook winkels waar ze valken verkopen. Ja echte. Levende valken, er is zelfs een valken ziekenhuis. De valkenerij is hier groots. In een afgelegen deel van de woestijn laten ze de beestjes jagen op zielige duifjes die ze iets eerder loslaten maar van ontsnappen is geen sprake.. Hele leuke sport, en het zijn ook vrij prijzige vogels een valk kost tussen de $4000,- en $10.000,-  Het is al een heel oude sport die wel tot 5000 jaar terug gaat en zijn oorsprong had in Iran, in Europa komt sport niet meer voor maar is groots in het midden oosten.

Zo genoeg van de stad, tijd voor weer wat zand. Zo’n 50 kilometer ten zuiden van de stad begint “Sealine Beach”. Het zandduin gebied van Qatar.

EEN FOTO MAAKT HET VERSCHIL…

Ik toer mooi door de duintjes en vind uiteindelijk een rustig plekje in een duinkom met uitzicht op zee. Geheel gesetteld maak ik me klaar voor de avond, ik sta aan de vloedlijn en er komt een auto op mij af, met de camera nog in de hand schiet ik een paar plaatjes. Wat daarna volgde bracht een iets andere kijk op het leven van de Qatari en mijn eigen planning voor de komende dagen. Na vele uitnodigen te hebben afgeslagen liet ik me over halen mee te gaan naar hun “camp” ik pak de boel in en volg hun in het inmiddels donker naar hun kamp.

Een kamp van de Qatari moet je  huren van de overheid, op het eerste gezicht lijkt het allemaal wat ongeorganiseerd maar dat is het niet. Alles is in kaart gebracht en je huurt 50 bij 50 meter (van okt t/m apr daarna wordt het te heet). Het begon allemaal jaren geleden met tenten maar tegenwoordig zijn het luxe sleurhutten voorzien van airco badkamer en royaal bed. Het kamp is verder van alle gemakken voorzien, grote watertank 10.000 liter warme douche groot diesel aggregaat voor de stroomvoorziening en meestal een kompleet uitgeruste keuken incl koks en ander personeel.. In totaal zijn er wel 700 van dit soort kampen hier in Sealine Beach. Ik ben te gast bij de familie Mannai, de eerste avond val ik gelijk met mijn neus in de “kip” want er staat kip met rijst op het menu. Klaar gemaakt op een wel heel bijzondere wijze die afkomstig is uit Yemen. Een enorme stoompan die in de grond zit, onderin wordt eerst houtskool gemaakt en daarna gaat het hele spul zo’n anderhalf uur de grond in. De maaltijden worden al zittend op de grond genuttigd en men eet met de rechterhand…. De kip wordt met wat rijst samen gekneed in de hand om vervolgens het met je duim naar binnen te schuiven. Zodra je klaar bent met eten sta je op en ga je weg, met je telefoon spelen oid. Het is niet op z’n zuid europees gezellig tafelen zullen we maar zeggen.

De volgende ochtend na een frisse duik in zee maak ik een tocht door de duinen naar het zuidelijkste punt.

Terug in het kamp wordt er gevraagd of ik ook mee wil naar de “sand drag”.

Nou dat lijkt me wel wat. De deelnemers komen zelfs vanuit Koeweit en saudi om deel te nemen aan dit event. Het begint pas als het al donker is rond 18.00 en aangekomen bij de parking wordt me verteld dat ze mijn landcruiser graag op de VIP parking willen hebben. Dak opengeklapt zodat alle Qatari de toyo konden bewonderen.

Ik denk dat inmiddels heel instagrammend of tiktokkend Qatar de toyo al eens voorbij heeft zien komen want het aantal malen dat ik wordt gefilmd of op de foto gezet is al ontelbaar. Maar goed ik wandel wat door al het deelnemende geweld en neem plaats op de tribune.

De afstand naar de baan is best wel ver, mede vanwege de veiligheidsvoorzieningen. Ik vraag of ik dichter bij mag staan, maar helaas zonder perskaart is dat niet mogelijk (zelfs niet als je op de VIP parking staat). Even later wordt ik toch opgehaald door de eigenaar en mede organisator van de “Gladiator” (die naast me staat op de parking) en langs alle voor anderen gesloten hekken en poorten geleid. Ineens gaan alle deuren open en sta ik op de startlijn. Wow. Ik maak foto’s en filmpjes maar dat is nog best lastig met al dat geweld en opspattend zand. Ook het aanwezige licht maakt het er niet makkelijker op. Een paar oordoppen zou trouwens ook geen overbodige luxe zijn geweest.

Tijdens de walspauze wordt ik weer begeleid naar een andere plek.

Dit maal de VIP tent die er voor een tent zeer luxe uitziet. Ik word voorgesteld aan de voorzitter van de organiseerde club en neem naast hem plaats in een grote fauteuil. Ik vertel hem over onze reis en over hoe mooi Qatar is. En alsof men kon aflezen dat ik nog niks gegeten had werd er spontaan een bord lekkere hapjes voorgeschoteld een fris vruchtensapje en als afsluiter een bord zoetigheden. De catering in de VIP tent was prima voor mekaar.

Nog een kop thee en ik ver onschuldig me, om weer op de startlijn te staan. De prijsuitreiking wacht ik niet af en haast me naar de toyo, het is bijna middernacht en ik moet nog een stukje door de duinen terug naar het kamp. Iedereen is al weg dus dat wordt even zoeken in het donker. Uiteindelijk via wat omwegen en afdalingen bereik ik m’n stekkie aan zee. De volgende ochtend neem ik afscheid van de familie, de voor de aankomende avond geplande sand drag met dit maal de buggy’s en spectaculaire hi-luxen laat ik aan me voorbij gaan.

Om niet in tijdnood te komen voor het verdere vervolg van de reis begeef ik me richting de grens. Het rijdt weer vlot door op de bijna lege 5 baans wegen.

Na nog even een afslag te hebben gemist en 30 kilometer om te hebben gereden meld ik me bij de grens. Vlot rij ik door de paspoortcontrole en probeer een stempeltje te halen in mijn Carnet de Passage. Dat bleek nog een hele opgaaf, na een half uurtje wachten raakte ik bijna op een kookpunt en vroeg waar ik op zat te wachten… uiteindelijk werd ik met een politieauto omgereden naar de stempel meneer aan de ingaande kant van Qatar, kennelijk hebben ze geen “customs” als je het land verlaat. Bij de laatste check wordt ik wederom verzocht uit de rij te gaan en “daar te parkeren” godnondeju wat nou weer!!  Ja stempeltje in het paspoort vergeten, ik krijg weer een escorte, ditmaal volg ik de politie, meld me weer bij de immigratie en krijg wat stempels en een briefje. Totaal twee uren verder rijdt ik binnen 10 min Saudi weer binnen…

Groet Nico,

Wordt vervolgd