Nigeria…

 

 

Na de visa perikelen wisten we niet hoe snel we Nigeria in moesten. Achteraf hadden we nog best iets van Benin kunnen gaan zien maar op dat moment stonden we daar niet eens bij stil zo gefocust dat we waren om verder te gaan. Onder de reizigers heerst een angst om door Nigeria te reizen wegens de vele roadblocks. Veel verschillende officiële instanties (politie, leger, road security, health security, immigratie, douane) staan soms maar een paar honderd meter van elkaar vandaan op de weg. Ze sluiten de weg af middels hekken of pionen of heuse spijkermatten waar je helaas niet omheen kunt. Achteraf kunnen we zeggen dat deze mensen allervriendelijkst waren en we nergens een probleem hebben gehad. De officials waren meestal erg enthousiast om echte witte toeristen te zien. We waren “most welcome to Nigeria” en ze vonden het bijzonder dat we helemaal uit Nederland naar Nigeria waren komen rijden. We hebben maar weinig keren gehad dat ze om iets vroegen ( water, money, sigaretten). Eenmaal vroegen ze om het rijbewijs waarop Nico de vraag terug stelde of ze het rijbewijs in dit land dan kennen J. Het verkeer is een ware chaos in Nigeriaanse steden. Het is een ”find you’re own way” door het verkeer heen, de claxon maakt overuren en Nico bewijst zich als een echte rallycoureur met veel lef…anders komen we ook nergens is de achterliggende gedachte.

Het was een verademing voor ons om weer Engels te kunnen spreken, dat Frans blijkt toch best lastig. De eerste grote stad binnenrijden was een hele nieuwe wereld voor ons. Wat veel mensen, wat veel spullen en wat een drukte. Op straat wordt elke cm gebruikt om handelswaar aan te bieden. Als de Nigerianen ons zien beginnen ze spontaan te zwaaien en ons welkom te heetten. We worden vaak door god geblessed en als ware filmsterren onthaald.

Kamperen in dit drukbevolkte deel van Nigeria lukt niet maar hotels zijn goed te betalen, voor 20 dollar heb je een mooie kamer met stromend water en voor de Nigeriaan het allerbelangrijkste….een grote televisie. De eerste nacht in een hotel was erg bijzonder. De kamer werd bekeken en goedgekeurd maar toen we eenmaal binnen waren kregen we een vele mooiere ruimte met wel drie kamers en twee tv’s. Het stromend water deed het alleen niet maar daarvoor moest de hoofkraan aangezet worden. Moe van de reis bestelden we eten wat op de kamer werd gebracht. Rijst met groente en vlees….Alleen het vlees hadden we beter achterwege kunnen laten want deze bonk vlees was zo hard dat je er bijna wel iemand de hersens mee in kon slaan. Uitgelegd werd dat de kamer inclusief eenmaal ontbijt is, waarop Nico tegen de dame zegt “ o, dan eet mijn vrouw toch gewoon niet”. Dit vond ze zo grappig dat we een tweede ontbijt gratis aangeboden kregen. We werden dan ook ruw gewekt om 6.15. Op de deur werd geklopt door de keukenhulp met een groot dienblad vol met eieren brood en thee. Bij vertrek kregen we een dikke knuffel van de hotel eigenaresse en stond het personeel in de rij om ons uit te zingen. Erg bijzonder. Want de prachtige donkere stemmen van de Nigeriaan bezorgde ons kippenvel.

Het landschap is niet echt bijzonder waar wij langs rijden. We zien vooral steden en mensen. Een sim kaart kopen is een hele belevenis, er volgen al snel weer heel veel nieuwe vrienden op facebook die ons tijdens de reis zullen blijven bestoken met vragen hoe het met ons is waarbij altijd weer benoemd wordt dat god will provide en he will bless us. Nigeria is een erg gelovig land. De spreuken op de bussen en vrachtwagens zijn ook gebaseerd op het geloof. Het voelde aan als een grote positieve energie, de Nigeriaanse mensen.

We beginnen al aardig te wennen aan de luxe van hotels en niet meer zelf koken. Voor deze prijzen ( tussen 2 en 4 euro voor twee personen inclusief bier) is het ook niet nodig om het zelf te doen. We rijden van west naar oost, ontmoeten Jakob de motorrijder en komen in het oosten de Amerikanen weer tegen ( Daniel en Valerie). Zij blijken problemen te hebben om het visum voor Kameroen te bemachtigen. Gelukkig kan dit op drie plaatsen in Nigeria en uiteindelijk lukt het hun in Abuje. Onderweg komen we nog een heuse Shoprite tegen. Dit is een grote supermarkt met alle producten die wij zo gewend zijn en voor een redelijke prijs. Het is een zuid afrikaans bedrijf. We doen ons tegoed aan al dat lekkers en halen voor de lunch nog een bord spaghetti voor 80 cent. Je voelt je hier wel erg rijk. Om niet alleen maar door het land te rijden bezoeken we in het oostelijke deel het drill monkey centre midden in het tropisch regenwoud. Dit centrum is opgericht door een Amerikaans stel om ervoor te zorgen dat de drill monkeys op deze wereld zullen overleven. Deze apen hebben een erg karakteristieke kop en wel hele prachtige kleuren op hun kont. Ze hebben nu zoveel apen dat ze weer teruggezet kunnen worden in de natuur. Probleem van Nigeria en omringende landen is dat apen als huisdieren of attractie worden gezien en dus geld opleveren en verhandeld worden. Het drill monkey center vangt ook getraumatiseerde chimpansees op die soms jarenlang in kooien hebben gezeten. Volgens de geleerden kunnen ze niet overleven in de natuur (de Nigeriaan jaagt op ze om te verhandelen). Ze hebben in het centrum een enorm grote leefomgeving waarin ze in een grote groep samenleven. Twee van de chimps zijn wel schrijnende gevallen waarbij de ene blind is en de ander zulk gestoord gedrag vertoont dat hij niet bij de anderen kan.

Er wordt nog een kleine wandeling door het regenwoud gemaakt met gids die ons het een en ander van de bomen verteld. Hij laat zien uit welke takken je vers water kunt halen en dit op kunt drinken. De mannen maken ook nog een nachtwandeling om de slangen en spinnen te ontdekken. Geen enkele slang wordt helaas gespot. Nadat de gids het geld ontvangen heeft legt hij ook uit dat het nu het seizoen nog niet is……

Voordat de grens overgegaan wordt met Kameroen….wat ook weer lastig is omdat er sprake is van dichtgaan van de grens voor toeristen maar daarover meer in de volgende blog……besluiten we nog naar de Cattle ranch te gaan. Een bizar toeristisch complex. Boven op een berg in een mooie omgeving zijn enorme hotels en huizen gebouwd maar er is helemaal niets te doen. Er moet betaald worden voor kamperen. Op hoogte slapen is een heerlijke verkoeling nadat we drie dagen in het tropisch regenwoud bij de apen en de vele vliegen verbleven. We slapen onze beste nacht ooit en maken zelfs een heus kampvuur sinds lange tijd. De volgende dag vertrekken we richting de grens wat de meest bijzondere belevenis tot nu toe bleek te zijn……….maar dat wordt beschreven in de volgende blog.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s