We rijden verder richting het zuiden van Oman. Het is nog ruim 750 km naar Salalah, een grote stad met zeehaven en vliegveld. Voor veel overlanders is dit tegenwoordig het punt waarnaar toe verscheept wordt vanuit Afrika. De meer noordelijke route via Ethiopië en Sudan is bijna onmogelijk geworden dus in Mombasa, Kenia de container in en op naar Oman. Wij doen het dus rijdend, onderweg zijnde zien we een aantal mannen druk zwaaiend in de zandduinen staan. Zou er wat zijn? We besluiten te keren en even te gaan kijken en ja hoor een dikke pick-up met aanhanger en jetski zo vast als een huis in het mulle zand. Onze banden staan ook nog op volle druk dus is het lastig rijden. We haken de lier aan en trekken de pick-up achterwaarts los. Eenmaal weer iets rijdend blijkt het niet echt hoopvol, de zware bak heeft nul grip en met die supergrote velgen heeft het aflaten van de veel te platte bandjes ook weinig effect. Wat doe je hier ook met zo’n bak vragen we ons af. En ja de locals weten wel hoe het hier werkt in het zand, nou niet dus. Er komt meer hulp in de vorm van een afgeragde Nissan maar wel met een dikke V8 onder de kap. Hij scheurt en trekt maar met een meter of 10 houdt dat ook op. Uiteindelijk maakt onze lier overuren en lieren we hem met behulp van het snatchblok (soort katrol voor meer trekkracht) achteruit de bult op. Het lukt. Eenmaal grip hebbende scheurt ie zo hard als het kan het zand meters opspattend richting de weg. En de jetski dan? We proberen het even met de lier maar het lukt niet, uiteindelijk na een uurtje prutsen lukt het de Nissan wel, gewoon de dissel van de kar stijf op de achterklep geknoopt en zo na vele pogingen de weg weten te bereiken. Je maakt wat mee…

Even verderop bezoeken we een visserij gebeuren grenzend aan het strand, kleurrijke beelden en aardige vissers, nee niet uit Oman, Bangladesh, India of Pakistan. De netten zitten stijfvol met krabben en die worden er met de hand uitgehaald een monnikenwerkje.

Even verderop gaan we zelf kamperen bij “Wadi Tharif” een prachtige omgeving, we besluiten helemaal door te rijden tot aan het strand om het beste plekje te zoeken. En ja hoor op het strand zo vast als een huis. Het zand is ook nergens hetzelfde. Ok bandjes leeg scheppen en poging 1, helaas 1 meter beweging naar voor en achter maar ook 10 cm naar benee. Maar weer scheppen nog meer lucht uit de banden tot 0,8 bar. Vele kruiwagens vol zand worden verwijderd en poging 2 kan beginnen. Net niet! Maar weer scheppen, twee locals komen te voet aan en wil in m’n auto rijden “ I’m from here” ja dat kennen we die kerel met die jetski “was ook from here”. No came here by car from the Netherlands so this stukje beach red ik ook wel. Banden naar 0.6 bar goed geschept, juiste versnelling en gaan!! Yes yes hij doet het, maar ook nog maar net op het nippertje, het levert zowaar complimenten op van de locals. “Good driver” en “strong woman”. Even verderop gaan we bekaf kamperen.

De volgende dag rijden we door en kamperen op een fraaie plek in “ Wadi Shuwaimiya” . Al verder rijdende komen we aan bij Mirbat en besluiten een rondje dorp te doen in plaats van erbij langs te rijden. Bij de vishaven maken we een stop en ik vraag aan de aanwezige vissers of ik ook verse vis kan kopen. Hij laat me in de koel container diverse soorten zien, ik heb werkelijk geen idee en vraag naar de beste, dat blijkt de “Baga” te zijn 600 voor een kilo da’s nog geen € 1,50 ik geef hem 1 rial (€ 2,40) en vraag of hij ze alle 4 even schoon wil maken. Het mes wordt geslepen, de schubben geborsteld en de ingewanden vakkundig verwijderd. Wij hebben voor twee dagen vis en ze waren heerlijk…

In Taqah moesten bergingsbedrijf niejotravels wederom in actie komen. Twee toeristen uit Hongarije hadden zich met hun huurauto behoorlijk ingegraven op het strand.

De volgende dag bereiken we uiteindelijk Salalah. Meer daarover en de rit door de Rub al Khali in de volgende blog.

Groet Nico & Joska